Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα σε φόντο γκρι

Καλησπέρα σας...

Μπήκε και ο Δεκέμβριος και παρότι πολλοί νομίζουν πως είναι άνοιξη ή καλοκαίρι μιας και η θερμοκρασία κυμαίνεται από 19 βαθμούς μέχρι και 29 βαθμούς που έφτασε εδώ στην Κρήτη σε λίγες μέρες έχουμε Χριστούγεννα…

Χριστούγεννα..

Τα περσινά Χριστούγεννα ήταν λίγο μελαγχολικά, τα φετινά έχουν πολύ χρώμα γκρι, έχουν ανασφάλεια, απαισιοδοξία, μια γενικότερη αρνητική χροιά και πολλοί έως σχεδόν όλοι, λένε να φύγει το 2010 και να μην ξαναγυρίσει.

Οι λόγοι; Χιλιάδες…

Η ανεργία αυξήθηκε, καταργούνται με συνοπτικές διαδικασίες πολλά συνταγματικά δικαιώματα, είτε ενημερωνόμαστε είτε όχι. ‘Εχουμε στην ουσία μια κυβέρνηση που απλά ασκεί την εκτελεστική εξουσία σύμφωνα με τις επιταγές ενός κειμένου που υπέγραψε ο πρωθυπουργός, τ’ οποίο εξασφάλιζε όλους τους υπόλοιπους πιστωτές για να μας δώσουν ως δάνειο το ιλιγγιώδες ποσό των 110 δις ευρώ, που πραγματικά είναι ένα τεράστιο ποσό αν κάποιος το υπολογίσει σε δραχμές.

Το γιατί;
Για να σωθεί η χώρα και να μη χρεοκοπήσει.

Και εκεί που ήμασταν σε καθημερινή βάση στην επικαιρότητα όλων των χωρών παγκοσμίως και κυρίως των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξαφνικά με το που υπογράψαμε ξαναβρεθήκαμε στην αφάνεια, και όλα γίνονται για το καλό της χώρας και για να υπάρξει ξανά κάποια στιγμή ανάπτυξη ώστε να «βγούμε» στις περιβόητες αγορές όσο πιο σύντομα γίνεται.

Σε όλα αυτά να σου τώρα που εμφανίζεται και η Ιρλανδία, η οποία και αυτή πιέζεται να υπογράψει καθώς και η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Αγγλία, η Ιταλία. Όλα πλέον δείχνουν πως εξαρτώνται από τις δηλώσεις ή τις συζητήσεις μιας γυναίκας πρωθυπουργού, της Γερμανίας, γιατί καθετί που λέει έχει αντίκτυπο, είτε στο εσωτερικό της χώρας, είτε στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο.

Κατ’ εμέ τα φετινά Χριστούγεννα θα παραμείνουν έντονα χαραγμένα στην μνήμη γιατί η αβεβαιότητα κυριαρχεί παντού, η ανεργία αποκτάει μεγάλες διαστάσεις και πολύ σύντομα το κράτος δε θα έχει να πληρώσει τον ΟΑΕΔ και θα μείνουν απλήρωτοι όλοι αυτοί οι άνεργοι ,που έχασαν ξαφνικά τη δουλειά τους έχοντας υποχρεώσεις, οικογένεια και κυρίως δάνεια.

Ένα πράγμα που με χαροποίησε ήταν αυτό που διάβασα πριν μερικές μέρες, ότι «μειώθηκαν οι πιστωτικές κάρτες σ’ ένα μεγάλο ποσοστό». Περίμεναν όλοι το 2010 ν’ αντιληφθούν πως όταν κάποιος δεν έχει χρήματα στην τσέπη του δεν αγοράζει κι ότι οι κάρτες είναι ένα όπλο γι’ αυτούς που θέλουν να προωθήσουν τον υπερκαταναλωτισμό.

Μήπως ο καθένας πρέπει να κοιτάξει το τεφτέρι του και να δει πόσα έσοδα έχει και πόσα έξοδα, και τι πρέπει να γίνει για να εξασφαλιστεί μια ισορροπία.

Τα φετινά Χριστούγεννα, καλώς ή κακώς, είναι πολύ πιο δύσκολα από τα περσινά και εύχομαι να είναι τα τελευταία, διότι χρήμα δεν πρόκειται να κινηθεί ούτε τώρα γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει, γιατί όταν δεν έχει ο δημόσιος υπάλληλος –ο και καλά σταθερά αμειβόμενος κάθε μήνα- πως θα έχει ο ιδιωτικός υπάλληλος, όταν ο μισθός του εξαρτάται από τις πωλήσεις και τις συμφωνίες που θα κλείσει και από τον τζίρο που θα κάνει το μαγαζί που εργάζεται;

Πρέπει να βάλουν όλοι «νερό στο κρασί τους» αρχίζοντας από τους βουλευτές και τις παχυλές αμοιβές που παίρνουν κάθε μήνα γιατί δε γίνεται πάντα την πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι όταν δεν έχουν να φάνε ή όταν κάποιου δεν του φτάνει να περάσει ολόκληρο μήνα.
Παλιά λέγαμε «πολύ μισθός έμεινε μέχρι το τέλος του μήνα» ενώ τώρα λέμε «πολύς μήνας έμεινε μετά το τέλος του μισθού» γιατί τα χρήματα ξοδεύονται μέσα στο πρώτο δεκαήμερο και τον υπόλοιπο μήνα πρέπει να επιβιώσει ο καθένας με όσον το δυνατόν λιγότερα μειώνοντας τα πάντα από την προσωπική του ζωή για να μπορέσει να ζήσει, γιατί όλοι σε όποια κοινωνική τάξη και αν ανήκουν έχουν και κάτι που ονομάζεται αξιοπρέπεια και αυτή πάει δυστυχώς να εξαγοραστεί και να πουληθεί.

Μακάρι το 2011 να φέρει αξιοκρατία, ισονομία και νέες ευκαιρίες εργασίας γιατί η δουλειά δεν είναι ζητιανιά, είναι κατοχυρωμένο συνταγματικό δικαίωμα για όλους. 

Σας χαιρετώ προσωρινά... 

υγ. Το κείμενο γράφτηκε μερικές μέρες πριν από τη δημοσιεύση του.

υγ.2. Ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθεια τους, τις 2 αγαπημένες μου συνεργάτιδες.

υγ.3. Ποτέ μην αφήνετε γι’ αύριο ότι μπορείτε να κάνετε σήμερα γιατί στο τέλος δεν το κάνετε ποτέ!! 

υγ.4. Το χαμόγελο σας δίνει δύναμη, αγάπη και κουράγιο σε όσους είναι πραγματικά δίπλα σας…

(να το θυμάστε…
)

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010

"Εμείς στο χτες και στο σήμερα"

Καλησπέρα σας...

Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργηθεί ένα θεατρικό έργο;
Πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρχουν διαφορετικοί χαρακτήρες και να συνεργάζονται αρμονικά μ'ένα κοινό σκοπό, τη δημιουργία ενός θεατρικού έργου;

Αφορμή για τις παραπάνω ερωτήσεις είναι η παράσταση, που παρακολούθησα από τη Θεατρική ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης, με τίτλο Γκρέγκορυ, η οποία ήταν εξαιρετική και με πολλαπλά μηνύματα!!

Γραμμένο από τα ίδια παιδιά απευθύνεται σε όλους, μικρούς και μεγάλους, μια παράσταση για την σκληρότητα, τον κυνισμό και την καχυποψία γύρω μας μέσα από τα αθώα μάτια των παιδιών.

Όσον αφορά την πλοκή του το έργο μας παρουσιάζει την εξέλιξη της σχέσης ενός ζευγαριού μέσα στο χρόνο από τη στιγμή της γνωριμίας τους, τα πρώτα τους ερωτικά σκιρτήματα και τα κοινά τους όνειρα ενώ παράλληλα παρακολουθούμε το πως 10 παιδιά που μεγαλώνουν, εξελίσσονται, επηρεάζονται και συνειδητοποιούν.

Είναι δυο παράλληλες ιστορίες μ'ένα κοινό σημείο,τη φαντασία ως μέσο διαφυγής από το κατεστημένο, "από το κοινωνικά αποδεκτό".

Αλήθεια, πως βλέπουν τα παιδιά τον σκληρό κόσμο που ζούν;

Μέσα από αυτό τον κόσμο, μέσα από τις υπαρξιακές τους αναζητήσεις, μέσα από την καταπίεση και το φόβο και μέσα από αλλεπάλληλους συμβιβασμούς διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους, επιλέγουν τις παρέες τους και οδηγούνται στην ενηλικίωση.

Η παιδική τους αθωότητα σιγά σιγά χάνεται όσο εξελίσσονται και μεγαλώνουν αν χαθεί και η φαντασία τους θα μπορούν να προχωρήσουν;

Όλα αυτά τα ερωτήματα δένουν και απαντώνται αρμονικά μέσα από την πλοκή του έργου και την εξέλιξη του, μέσα από τις 25 σκηνές με σκηνοθέτες τα ίδια τα παιδιά, στο δικό τους έργο, ένα έργο γεμάτο από συνεχείς εναλλαγές συναισθημάτων, από εικόνες που δημιουργούν τα ίδια τα παιδιά κατά τη διάρκεια του έργου.

Άραγε, πως αλλάζει ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει;
Πόσα υπόσχεται να μην τα κάνει όταν μεγαλώσει και πως αθετεί την υποσχεσή του;

'Εχετε σκεφτεί όλοι ποιες είναι οι επιδράσεις της συμπεριφοράς σας στα παιδιά?

Αν πονάνε, αν φοβούνται περισσότερο ακούγοντας τις φωνές σας, αν γίνονται πιο εσωστρεφή νιώθοντας την ένταση που κυριαρχεί στο σπίτι...

Όλα τα παραπάνω λοιπόν, πραγματεύεται το συγκεκριμένο έργο και χάρηκα πολύ που είχε απήχηση απ' όλες τις ηλικίες και πιστεύω ότι μας προβλημάτισε όλους...

Ποτέ μην ξεχνάτε πως ήσασταν στο χτες και πως γίνατε στο σήμερα!!

Τέλος, καλό είναι να στηρίζουμε νεανικές πρωτοβουλίες και όχι να τις κατακρίνουμε ή να θέτουμε εμπόδια στην ολοκληρωσή τους!!

Οι νέοι θέλουν και μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο!! Βοηθήστε τους!!

Ελπίζω να σας προβλημάτισα λίγο και να σας βρήκα ένα τρόπο για να βλέπετε τα λάθη σας και να τα διορθώνετε..

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ.1.Το θέατρο οδηγεί στον εξαγνισμό της ψυχής και στην ψυχαγωγία της...

υγ.2.Μια καλή παράσταση δεν είναι απαραίτητο να τυγχάνει μεγάλη διαφήμιση!!
Διαφήμιστε την ΕΣΕΙΣ!!

υγ.3.Τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι κριτές.. Μην αφήνετε αναπάντητα τα "γιατί" τους!!

υγ.4. Στηρίξτε τους νέους σε κάθε βήμα, εκείνοι έχουν τα κλειδιά της αλλαγής!!