Οι τρεις επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου & η εξήγηση τους

Καλησπέρα σας...

Έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα και το περιεχόμενο του με άφησε έκπληκτο...

Έτσι θεώρησα σωστό να το μοιραστώ μαζί σας...

Απολαύστε το...

Οι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του.

 1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

 2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει (ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους) να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

 3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα.
Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

 1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

 2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

 3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

  ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
" Ο ΧΡΟΝΟΣ" είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε, γιατί είναι περιορισμένος. 

Μπορούμε ν' αποκτήσουμε χρήμα, αλλά όχι  περισσότερο χρόνο. 

Όταν αφιερώνουμε χρόνο σ' ένα πρόσωπο, του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε.
 

Ο χρόνος είναι η ζωή μας.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι ο χρόνος σου !!!

Και εσύ, φίλε μου, αν  έχεις τη "διαίσθηση", θα καταλάβεις
ποιος, πότε και γιατί  σου δίνει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ !!!

υγ. Έχει δίκιο πολλές φορές όμως δέχεσαι και την αχαριστία...

Τότε τι γίνεται; 

υγ.2. Δώσε το χρόνο σου σε κάποιον αρκεί να νιώθεις καθετί που λες & κάνεις...

Μην υποκριθείς, αν υποκριθείς καλύτερα να φύγεις από τη ζωή του για το καλό και των δυο σας!!

Η αγάπη,η γνώση,η ευτυχία,η λύπη και ο χρόνος

Καλησπέρα σας...
Το παρακάτω κείμενο το διάβασα από κάπου και μ' άρεσε πολύ γι'αυτό θέλω να το μοιραστώ μαζί σας..
Πραγματικά αξίζει και σκεφτείτε το και λίγο παραπάνω..
Ορίστε λοιπόν...

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στ' οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τ' άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι στο νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε ν' αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή...

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπρή θαλαμηγό και τον ρωτάει:

- Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;
- Όχι, δε μπορώ. Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα, απάντησε ο Πλούτος .

Έπειτα από την αρνητική απάντηση που εισέπραξε από τον Πλούτο αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της μέσα σ' ένα πανέμορφο σκάφος .

- Σε παρακαλώ βοήθησέ με!!
- Δε μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη!! Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου, απάντησε η Αλαζονεία.

Λίγο πιο πέρα από τη Αλαζονεία βρισκόταν η Λύπη. Έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει και από εκείνη βοήθεια.

- Λύπη άφησε με να έρθω μαζί σου, είπε απελπισμένα η Αγάπη.
- Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου, της απάντησε.

Συνέχισε την πορεία της η Λύπη την οποία ακολουθούσε η Ευτυχία αλλά περνώντας από μπροστά έδωσε δεν καθόλου σημασία στην Αγάπη. Ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε καν άκουσε την φωνή της Αγάπης να ζητάει βοήθεια...

Ξαφνικά άκουσε μια φωνή!!
- Αγάπη, έλα προς τα εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!!
- Ποιος είναι άραγε αυτός που θέλει να με βοηθήσει, σκέφτηκε χαμηλόφωνα η Αγάπη.

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος, που δε γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη που ξέχασε να ρωτήσει τ'όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και συνέχισε το δρόμο του...

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση :

- Γνώση, ποιος με βοήθησε;
- Ο Χρόνος απάντησε.
- Ο Χρόνος; Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος, διερωτήθηκε φωναχτά η Αγάπη.

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά Σοφία της είπε:
-Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη !!
Τα συμπεράσματα δικά σας...
Κάθε φορά που το διαβάζω νιώθω σαν την πρώτη φορά που το διάβασα...
Σας χαιρετώ προσωρινά...


υγ.Το "έκλεψα" από τον Παντελή γιατί πραγματικά μ' έκανε να νιώσω πολύ παράξενα!!

υγ.2. Η συμπάθεια "κερδίζεται" εύκολα αλλά η πραγματική Αγάπη κατακτιέται βήμα βήμα...