Εσύ και το "είναι" μου...

Καλησπέρα σας...

Τούτη η ανάρτηση δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα για να γίνει αλλά...

Αλλά πριν λίγο καθώς περπατούσα και ένιωθα την βροχή να πέφτει με δύναμη πάνω μου μελαγχόλησα...

Μαζεύτηκαν στο κεφάλι μου σκέψεις, φόβοι, συναισθήματα, λόγια κάποιων συγκεκριμένων προσώπων που είτε με πόνεσαν είτε με προβλημάτισαν...

Ξέρεις κάτι;

Είμαι πολύ καλό παιδί αλλά δεν αφήνω πολλούς να το δουν και να με πλησιάσουν...

Γιατί;

Γιατί στο παρελθόν "έδωσα" τη ψυχή & την καρδιά μου σε κάποια άτομα και αυτά δεν μου γύρισαν τίποτε...
  
Όταν σου λέω "δεν θέλω κανένα αντάλλαγμα από σένα και το μόνο  που θέλω είναι να σε κάνω καλύτερη" σκέφτεσαι πως "αυτός σίγουρα με δουλεύει"...
Δυστυχώς δεν ίσχυει αυτό...

Μου είπες πως "η "εικόνα" που βγάζω στον άλλον είναι άσχημη και πως απέχει πολύ από τον πραγματικό χαρακτήρα μου..."
Το ξέρω...

Έχω νιώσει τόσο μόνος, τόσο πληγωμένος, τόσο "άδειος" γιατί πάρα πολλοί γύρω μου έμειναν μόνο στα λόγια...

και αυτή η εικόνα ίσως να είναι η άμυνα μου...

Πλέον, έχω μάθει να κάνω πράξη όλα όσα λέω γιατί έτσι πιστεύω πως είμαι αξιόπιστος & γιατί ξέρω να τηρώ το λόγο μου...

Πριν μερικές μέρες με σόκαρες όταν μου αποκάλυψες κάτι...μ' έκανες ν'ανατριχιάσω, μ' έκανες να θέλω να έρθω εκεί και να σε πάρω μια αγκαλιά, να σου σβήσω όλες τις κακές αναμνήσεις...

αλλά ξέχασα...δεν γίνεται...
γιατί υπάρχει κάτι που ονομάζεται απόσταση...
και γιατί τα "θέλω" μου δύσκολα γίνονται πράξη...

Φοβάμαι...

εσένα, εμένα, την αστραπή, τον κεραυνό, την τρέλα & την κακία των ανθρώπων, την αλλαζονεία & την υποκρισία...

να δώσω την καρδιά μου και μετά να μην πάρω τίποτε...

Πιστεύω στο "δώσε-πάρε" στις ανθρώπινες σχέσεις και όχι το αντίστροφο...κακό είναι;

Αγαπάω...
Εκτιμάω...
Κάνω λάθη...
Μου λείπουν πολλοί άνθρωποι...
Θέλω να τελειώσει & να κλείσει αυτή η μεγάλη "πληγή" που έχω στη ψυχή μου εδώ και καιρό...
Είμαι όμως αληθινός...

Αυτός είμαι...
Για όσους μ'αγαπούν αληθινά, για όσους μ'εκτιμούν, για όσους με στηρίζουν, για όσους είναι πραγματικά δίπλα μου...

Τις τελευταίες μέρες τα δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου πολύ συχνά...

Το "γιατί" αναζητείται...

Ίσως είναι ένα ιδιαίτερο ξέσπασμα μου μετά την εξεταστική και τα όσα έχουν γίνει στη ζωή μου το τελευταίο διάστημα...

Αγαπάω εκείνη, μου λείπει εκείνη, καθετί δικό της, οι φίλοι μου, εκείνος που με ξέρει 10 χρόνια και μ'έχει στηρίξει σε όλο αυτό το δύσκολο δρόμο της εφηβείας και όχι μόνο...
Μισώ τη βροχή, την αστραπή, την υποκρισία, την κακία, την απόσταση, όταν δεν μπορώ να κάνω όλα όσα θέλω...

Δεν έχω κακή πρόθεση απέναντι σε κανέναν ούτε και απέναντι σου...

σ' ευχαριστώ που μπήκες στη ζωή μου ακόμα και με θεωρείς "περαστικό" από τη δική σου...

Κλείνοντας να επισημάνω πως τούτη η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε μια ψυχή για πολλούς και διάφορους λόγους...

υγ. Εσύ, να ξέρεις πως ότι κάνω είναι γιατί πιστεύω σε μας και δεν μ'αρέσει ούτε να έχεις μούτρα, ούτε να τσακωνόμαστε...

υγ.2. Εύχομαι πάντα να υπάρχουν πάντα τόσο ιδιαίτεροι & ξεχωριστοί άνθρωποι στη ζωή μου...

υγ.3. Πρώτη φορά νιώθω τον εαυτό μου να θέλει να εκραγεί και να το εκφράζει όλο αυτό μέσα από τις λέξεις...

υγ.4.

But what kind of fool
Would hope for a change
Then write a new word
On a page that stained
and ruined by a lie
You shouldn't have told me

I'm the guardian
I am the sole protector
On a heart that's been abused

I won't let love do me in again
I can't just run to the light
Of a fire and jump in
Risk a poison kiss just to have
My thirst unquenched again
Let love do me in

I'm the guardian
I am the sole protector
Of a heart that's been abused

I won't let love..
Risk a poison kiss just to have
My thirst unquenched again
Let love do me in.

( υπέροχο...συνεχίζεις να με ξαφνιάζεις... )

Η ψυχή σου είναι ομορφότερη…

Καλησπέρα σας…

Πόσο καιρό έχω να γράψω για τους «κρίκους» της προσωπικής μου αλυσίδας;

Από πέρσι –κυριολεκτικά τώρα πια- !!

Μετά την Κικίτσα & τον Πανάγο, ήρθε η σειρά της Ιφιγένειας…

Η γνωριμία μας ξεκίνησε κάπου μέσα στο 2008 όταν και έμαθε ο ένας την ύπαρξη του άλλου λόγω της κοινής μας παρουσίας σε συγκεκριμένο διαδικτυακό "χώρο" –πάντα μέσα στη μάζα αξίζει να ψάξεις για ν’ ανακαλύψεις μικρά διαμαντάκια που αξίζουν τη προσοχή σου- έτσι και εκείνη.

Το πρώτο πράγμα που κατάλαβα για εκείνη είναι πως δεν ανήκει στη μάζα & ξεχωρίζει έντονα από τους υπόλοιπους για διάφορους λόγους, που ανακάλυπτα όσο την γνώριζα περισσότερο. Εξαιρετικά πειθαρχημένη με αστείρευτο χιούμορ και ιδιαίτερο τρόπο σκέψης μού κέντρισε το ενδιαφέρον από την αρχή.

Ξεκινήσαμε να μιλάμε και γρήγορα αντιλήφθηκα πως έχουμε πολλά κοινά αλλά και μεγάλες διαφορές αλλά δε λένε πως τα «ετερώνυμα έλκονται» ;
Μετά από ένα χρονικό διάστημα, δε θυμάμαι πόσο ακριβώς, έφτασε η στιγμή να συναντηθούμε από κοντά!! Κανονίσαμε με κάθε λεπτομέρεια τη συνάντησή μας και προετοιμαζόμαστε γι’ αυτή!!

Η μέρα έφτασε!!

Εκεί που περιμένω, ξαφνικά εμφανίζεται μια ψηλή κοπέλα μελαχρινή με ωραίο σώμα και απίστευτο χαμόγελο & γούστο!! Έπαθα σοκ!! Παραμένει μια από τις πιο ωραίες κοπέλες που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου & είναι τιμή μου αυτό!!

Μετά τις συστάσεις –που δεν ήταν απαραίτητες μετά από τόσες ώρες συζητήσεων- κατευθυνθήκαμε προς γνωστή καφετέρια για να πιούμε τον καφέ μας!!
Οφείλω να ομολογήσω πως πέρασα υπέροχα, απίστευτα & πάρα πολύ ευχάριστα!! Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και έπρεπε να φύγουμε.

Οι συναντήσεις μας πύκνωσαν μιας και όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερο ξεδιπλωνόταν ο χαρακτήρας της με τα πλεονεκτήματα & τα μειονεκτήματα του, όπως όλοι μας, αλλά ταυτόχρονα «χτιζόταν» μια αμοιβαία εκτίμηση & αγάπη.

Γνώριζα για κάθε προσωπικό της πρόβλημα –μικρό ή μεγάλο- για κάθε σύντροφό της, για κάθε σκέψη της είτε με αφορούσε είτε όχι. Είναι τιμή μου διότι μίλησε με τα καλύτερα λόγια στην οικογένεια της για μένα και βρέθηκα ν’ αποτελώ και εγώ μέλος της, χωρίς να έχω γνωριστεί μαζί τους.

 Ωστόσο, επειδή η ζωή κάνει κύκλους, καλούς & κακούς, έτσι και η Ιφιγένεια ξαφνικά βρέθηκε σ’ έναν τέτοιο άσχημο κύκλο εξαιτίας μιας παράλογης συμπεριφοράς κάποιου, που τον είχε πολύ ψηλά, αλλά εκείνος την έριξε με δύναμη σ’ ένα ψυχολογικό γκρεμό χωρίς καμιά προστασία!!

Εκείνη την περίοδο όφειλα ως πολύ καλός της φίλος να τη στηρίξω μέχρι εσχάτων & το έκανα με όλη μου την καλή πρόθεση μου μιλώντας μαζί της με τις ώρες, ακούγοντας το κλάμα της & προσπαθώντας να βρω απαντήσεις σ’ εκείνο το καταραμένο «γιατί» που μονίμως με ρωτούσε!!

Σε τούτη τη δύσκολη περίοδο της ζωής της προσπαθήσαμε με όλες μας τις δυνάμεις τόσο εγώ όσο και ο αδερφός της να την κάνουμε να γελάει και σιγά σιγά να συνέρχεται μιας και έπρεπε να καταλάβει πως κανείς δεν αξίζει όσο εκείνη!!

Ευτυχώς όσο κυλούσε ο χρόνος νιώθαμε και βλέπαμε την μικρή μας Ιφιγένεια να συνέρχεται και ν’ ανακτά τη χαμένη της αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση & το υπέροχο της χαμόγελο.

Τελικά, όλα εξελίχθηκαν ομαλά & η υπέροχή μου Ιφιγένεια ανανεώθηκε και εξελίχθηκε στηριζόμενη στα δικά της πόδια περιτριγυρισμένη από αληθινούς ανθρώπους που τη σέβονται, την αγαπούν για το «είναι» της και όχι για το «φαίνεσθαι» της

Χαίρομαι γιατί τούτο το πλάσμα με στήριξε σε δύσκολες στιγμές μου, μου έμαθε να βλέπω την αλήθεια, να δέχομαι την αυστηρή κριτική, να με ηρεμεί & να την εμπιστεύομαι μα πάνω απ'όλα να ξέρω πως θέλει να με βλέπει καλά και ευτυχισμένο!!
Είναι από τα πιο όμορφα πλάσματα στη ψυχή άσχετα που οι περισσότεροι μένουν στην εξωτερική της ομορφιά και για χάρη της ψυχής της έγραψα τούτο το κείμενο!!

Κλείνοντας, να σας αποκαλύψω πως τούτη η ανάρτηση είναι το μικρό μου δώρο με αφορμή τα γενέθλια της σήμερα & να της ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου να είναι υγιής, να χαμογελάει & να εξελίσσεται μέρα με την ημέρα.

Σας χαιρετώ προσωρινά...
 
υγ. Πάντα να θυμάσαι πως η εκτίμηση & η αγάπη κερδίζεται μέρα με την ημέρα και χάνεται σ' ένα λεπτό...

υγ.2. Στη χρωστούσα τούτη την ανάρτηση γιατί αυτό ήθελε η ψυχή μου για σένα...

υγ.3. Σ'ευχαριστώ που ομορφαίνεις τη ζωή μου & πάντα να με στηρίζεις με το δικό σου μοναδικό τρόπο!!

υγ.4. Να χαμογελάς πάντα και να είσαι αισιόδοξος γιατί η ζωή είναι όλη δική σου... 

Ένα παραμύθι με ξαφνικό & άσχημο τέλος...

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα μακρινό κάστρο ζούσε μια νεράιδα, μόνη της, φοβισμένη και οχυρωμένη καλά. Είχε δεχθεί πολλές επιθέσεις από πειρατές και είχε δώσει πολλές μάχες για να μην τους επιτρέψει να μπουν στο κάστρο της και το καταστρέψουν. Άλλες από αυτές κέρδιζε και άλλες έχανε. Όταν έχανε, παραδίδονταν μέχρι που οι πειρατές λεηλατούσαν ότι υπήρχε και δεν υπήρχε και έφευγαν για αναζήτηση νέων στόχων.

Φοβισμένη λοιπόν είχε αμπαρωθεί καλά στο δικό της οχυρό, επεβίωνε με ένα δικό της μοναδικό τρόπο. Δεν περίμενε πια τίποτε, δεν καρτερούσε κανέναν. Κάποιες πηγές ευτυχίας που είχε από τα παιδικά της χρόνια στέρεψαν κι εκείνες και το πηγάδι του κόσμου της έμεινε καιρό άνυδρο. Τώρα πια κανένας δεν πλησίαζε για να δροσιστεί, κανένας δεν τραγούδαγε κοντά της.

Κάποτε ένα βράδυ της χτύπησε την πόρτα ένα παλικάρι καθισμένο πάνω στο δικό του άλογο. Εκείνη κρυφοκοίταξε από μια χαραμάδα της πύλης και διπλαμπαρώθηκε φοβισμένη ότι δέχεται νέα επίθεση. Το παλικάρι στάθηκε έξω από την πόρτα και της μίλαγε γλυκά γλυκά. Πέρασαν μέρες και νύχτες πολλές, ωσότου το παλικάρι την έπεισε για τις αγνές προθέσεις του. Εκείνη δειλά δειλά αποφάσισε να του ανοίξει την πύλη και να του επιτρέψει να περάσει στο κάστρο της. Τον όρκο που είχε δώσει να μείνει για πάντα μόνη της στο κάστρο τον είχε απατήσει.

Από την ξενάγηση που του έκανε διαπίστωσε πως εκείνο το παλικάρι είχε κάτι γλυκό και σπάνιο επάνω του. Δεν είχε δόντια σουβλερά σαν τους άλλους, ούτε αυτιά μακριά, αλλά και ούτε μάτια μεγάλα. Έβλεπε με την ψυχή του, ένιωθε με την αφή του, μίλαγε με τη λογική του. Πόσο διαφορετικό πλάσμα μπορεί να ήταν! Ξαφνικά ένιωσε ένα παράξενο φόβο...

Φοβήθηκε πως όλα ήταν ένα όνειρο ή ακόμη χειρότερα μια ψευδαίσθηση που της είχε αφήσει η μοναξιά για ενθύμιο. Τον έβαζε να την τσιμπάει κάθε λίγο για να διαπιστώσει την αλήθεια. Όταν πια κατάλαβε ότι ήταν αλήθεια, του ‘δωσε το χέρι της. Εκείνο το παλικάρι την ανέβασε στο άλογό του και την έβγαλε έξω από το κάστρο της βιαστικά. Ούτε και το κεράκι που άναβε στην είσοδο πρόλαβε να σβήσει..

Χρόνια μετά ξανάβλεπε τον κόσμο έξω από αυτό. Πόσο παράξενα ήταν όλα!! Η φύση, τα λουλούδια, όλα μύριζαν θαυμάσια.. Κάθε λίγο του ζήταγε να σταματήσει για να ρουφήξει τη μυρωδιά των λουλουδιών. Ήταν τόσο εκστασιασμένη που ξέχασε με μιας το κάστρο της. «Θα σε φωνάζω ιππότη», του είπε γεμάτη ευγνωμοσύνη. «Θα είσαι ο δικός μου ιππότης! Θέλω όλα να μου τα δείξεις από την αρχή. Θέλω να μου γνωρίσεις τους ανθρώπους, τα ζώα, τα πουλιά». Το παλικάρι δεν της χάλασε ποτέ κανένα χατίρι. Έκανε πράξη όλα όσα του ζήτησε. Λησμόνησε, όμως, να της πει κάτι βασικό. Ο κόσμος έξω δεν ήταν τόσο αγνός όσο εκείνη νόμιζε, όπως εκείνη είχε αφήσει από παιδί. Ο κόσμος έξω είχε μια ψεύτικη ομορφιά, μια ψεύτικη μυρωδιά. Μέσα του έκρυβε σαπίλα και δυσωδία.

Οι μέρες περνούσαν ευχάριστα πάνω στο άλογο του ιππότη της νεράιδας κι εκείνη ευτυχισμένη, καθώς ήταν,  αψηφούσε τα πουλάκια που της κελάηδαγαν στα αυτιά και την παρακαλούσαν να γυρίσει πίσω. Ήταν όλα τόσο μεθυστικά για εκείνη. Ήταν όλα μαγικά. Μόνο γύρναγε το κεφάλι της στον ουρανό και ευχαριστούσε το  Δημιουργό για την ευτυχία που της επεφύλαξε. Φώναζε από ευτυχία «Σ’ αγαπώ» και το «σ’ αγαπώ της» αντηχούσε στην πλάση. Ένα «σ’ αγαπώ» που απευθύνονταν στον ιππότη, στο Δημιουργό, στη φύση, στα ξωτικά του Δάσους, στο ίδιο το Δάσος.

Κάποτε η διαδρομή έφτασε στο τέλος της και το άλογο του ιππότη σταμάτησε ξαφνικά. Εκείνη αγκάλιασε όλο φόβο κι αγωνία τον ιππότη της κοιτώντας τον στα μάτια. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του, απλώνει το χέρι του κι εκεί που νομίζει πως θα την αγκαλιάσει, της αρπάζει το δικό της χέρι, της το τραβά με μανία και την πετά στον γκρεμό που απλώνονταν μπροστά τους. Το μόνο που προλαβαίνει να φωνάξει εκείνη, καθώς πέφτει, είναι το «γιατί». Το σώμα της κείτεται στα βράχια του γκρεμού.

Ο ιππότης την κοιτάζει και της φωνάζει με ουρλιαχτά «γιατί με έσφιγγες δυνατά στο ταξίδι μας». Ποτέ του δεν κατάλαβε πόσο ευτυχισμένη ήταν πάνω στο άλογό του. Τα χέρια της αγκάλιαζαν το σώμα του από φόβο μη χαθεί σαν όνειρο, από ευγνωμοσύνη για την ομορφιά του ταξιδιού, από αγάπη δυνατή, ειλικρινή και άδολη. Η ψυχή της έμεινε για πάντα εγκλωβισμένη μέσα σε εκείνο το κομματιασμένο σώμα. Δεν κατάφερε ποτέ της να λυτρωθεί. Το κάστρο έμεινε μόνο του και το κεράκι έσβησε από θλίψη για τον άδικο χαμό της νεράιδας του...

υγ.  Το © ανήκει στην αγαπημένη μου νεράιδα.

υγ.2. Ως "φόρο τιμής" για ένα ξαφνικό και γεμάτο πόνο χωρισμό από έναν ιδιαίτερα ξεχωριστό άνθρωπο...

υγ.3.Τιμή μου να έχω δίπλα μου τέτοιους ανθρώπους και να μου δίνουν τις ξεχωριστές "καταθέσεις" ψυχής τους.

υγ.4.

Έχω τόσα βράδια να σε δω και περιμένω..
μέσα μου ένα άλογο τυφλό,αγριεμένο
μη καπνίζεις τόσο,σ' αγαπώ..και να προσέχεις
μη σε πάρει συννεφο λευκό και να μη τρέχεις..

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις..

Ένα τηλεφώνημα προχτές μη μου αλλάζεις..
πάγωσε στα χείλια ο καφές μη με ξεχάσεις..
μια φωτογραφία δυο διπλά και στην υγειά σου
δυο τσιγάρα όπως μια φορά κι όλα δικά σου

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις...

Πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ και με πονάω
κόλλησαν οι δείχτες στο κενό και πού να πάω
Πόσο μου λείπεις..Εχω κάποια βράδια να σε δω..
πόσο μου λείπεις..Μέσα μου ένα άλογο τυφλό..

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις...
Εγώ σ' αγάπησα εδώ
Που να 'σαι τώρα που γυρνάς
Σε ποιο καινούργιο ουρανό χρώματα κλέβεις;
Ένιωσες πάλι τα φτερά
Τι σου 'βαλε ξανά φωτιά
Σε ποιο λιμάνι, ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις;

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα
Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή
Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα
Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ

Εγώ σ' αγάπησα εδώ
Με τα φεγγάρια της βροχής
Περίμενες τόσο καιρό να ξαποστάσεις
Έφτανε να χαμογελάς
Να σε κοιτάζω όταν ξυπνάς
Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις

Παραμυθάκι μου σκληρό
Όπου κι αν είσαι και γυρνάς
Για μένα εκεί να μη ρωτάς
Εγώ σ' αγάπησα εδώ.
 
(αφιερωμένο στη γλυκιά μου νεράιδα με την ευχή να τις αρέσουν οι στίχοι που επέλεξα να "ντύσω" το παραμύθι της...)

Για όλα που συμβαίνουν στη ζωή μας υπάρχει μια εξήγηση...

Μην αφήνετε ποτέ αναπάντητα τα "γιατί"... 

Για σένα...

Χτες γιόρταζες μα δεν ήμουν εκεί
να σου δώσω ένα παθιασμένο φιλί
για να μοιραστούμε τις στιγμές μαζί
σαν ''χολιγουντιανή'' σκηνή

Ξέρω πως πέρασες καλά
και πήρες δώρα πολλά
μα το δικό μου δεν το πήρες
γιατί δεν ήταν όλα ιδανικά

Το πιο μεγάλο δώρο που θέλεις
είναι η παρουσία μου εκεί
για να κάνουμε πράγματα μαζί
μόνο εγώ και εσύ

Να είσαι πάντα τόσο φωτεινή
για να δίνεις φως στην ζωή μου
και ας μην την ζεις μαζί μου
να είσαι πάντα μοναδική...

Να είσαι πάντα λαμπερή
μα πάνω απ' όλα αληθινή
πότε θλιμμένη
μα μόνο ερωτευμένη

Ευχαριστώ για κάθε στιγμή 
που περνάμε μαζί
Να είσαι πάντα εκεί 
μέσα στη ζωή μου

Χρόνια σου πολλά
Χρόνια σου καλά
με υγεία πάνω απ' όλα
και πάντα μέσα σ' όλα!

Σου εύχομαι να έχεις επιτυχίες, έμπνευση, δημιουργία, ηρεμία, ψυχραιμία, πίστη και αισιοδοξία!! 

(αφιερωμένο μόνο για σένα με αγάπη από μένα...)

υγ. Λατρεύω το χαμόγελο σου και κάθε τι δικό σου...

υγ.2.

Αν μ'αγαπάς
γίνε ο στίχος
σ'ένα τραγούδι
που γράψαμε και οι δυο

υγ.3  

Γιατί αυτό που είμαι είν' η αλήθεια
Αυτό που είμαι είν' η ζωή μου
Αυτό που είμαι σ' αγαπάει
Αυτό το τίποτα το κάτι, αυτό μωρό μου είμαι εγώ,
εγώ...


Αγάπη είναι, ν' ακούς αγγέλους να σου τραγουδάνε
Θεούς και δαίμονες να σου μιλάνε,λόγια μαγικά.
Αγάπη είναι να έχεις όλα αυτά που δεν υπάρχουν και να αφήνεις όλοι οι άλλοι να 'χουν πράγματα υπαρκτά.

          

υγ.4 Σας χαιρετώ προσωρινά...

Πέρασαν κιόλας 3 μήνες…

Είναι δύσκολο να περιγράψω όλα όσα νιώθω αυτή τη στιγμή…

Είναι δύσκολο να εκφραστούν τα συναισθήματά μου…

Είναι δύσκολο να χάνεις το άλλο σου μισό…

Είναι δύσκολο να χάνεις το δικό σου άνθρωπο…

Είχα υποσχεθεί ένα κείμενο πριν 3 μήνες περίπου, σε έναν άνθρωπο που με έχει βοηθήσει πολύ…

Ίσως όμως τότε δεν έβρισκα τη δύναμη να το κάνω…

Σήμερα όμως την έχω… 3 μήνες μετά από το χαμό του δικού ανθρώπου…
Της δικιάς μου φίλης… Της δικιάς μου μαμάς…

3 μήνες πέρασαν και δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω… Ή δεν θέλω να το πιστέψω…

Δεν σε βλέπω… Δεν σε ακούω… Δεν σε αγγίζω…

• Δεν μου χαμογελάς πια…

• Δεν μου κάνεις γκριμάτσες…

• Δεν μου κάνεις ματάκια…

• Δεν με πειράζεις…

• Δεν μου γκρινιάζεις…

• Δεν θυμώνεις…

• Δεν στεναχωριέσαι…

Και όλα αυτά… ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ…

Έφυγες…
 
Έφυγες και πήρες μαζί σου ένα κομμάτι από την καρδιά μου, από την ψυχή μου, από το μυαλό μου, από τη ζωή μου…

• Γιατί;

• Γιατί τόσο νωρίς;

• Γιατί δεν χάρηκες όλα όσα έπρεπε να χαρείς;

• Όλα όσα χαίρεται ένας γονιός για το παιδί του;

Πριν 5 μήνες θυμάμαι που ήμασταν μαζί στο νοσοκομείο και σε ρωτούσα συνεχώς… Κάθε μέρα… Επί 4^1/2 μήνες…

΄΄Μαμά;; Θα γίνεις καλά να πάμε στο σπιτάκι μας;;΄΄

Και εσύ, με κοιτούσες με ένα αθώο βλέμμα και μου έγνεφες καταφατικά…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ που σε κοιτούσα μέσα στα μάτια και σου έλεγα…

΄΄ΜΑΝΟΥΛΑ ΣΆΓΑΠΑΩ…΄΄

Και εσύ μου έκανες ματάκια και όταν σε ρωτούσα αν αυτό είχε ανταπόκριση μου έγνεφες πάλι καταφατικά…

Άλλωστε ποιο παιδί δεν αγαπάει τη μαμά του;; Ποια μάνα δεν αγαπάει το παιδί της;;

Δεν ξεχνούσα να σου υπενθυμίζω κάθε μέρα να έχεις δύναμη, πίστη και ελπίδα…
Μα πάνω απ’όλα πίστη…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τελευταίο σου χαμόγελο…
Όταν σου είπα ΄΄Μαμά φεύγουμε επιτέλους για Ρόδο.. Φεύγουμε μετά από 4^1/2 μήνες παραμονής μας στην Κρήτη…΄΄

Με κοίταξες…
Μου έδωσες ένα δυνατό χαμόγελο και έκλεισες τα μάτια…
Έδειχνες ικανοποίηση και ευτυχία…

Πού να ήξερα ότι αυτό θα ήτανε το τελευταίο σου χαμόγελο;
Πού να ήξερα ότι δεν πρόκειται να σε ξανακούσω;

Φύγαμε…

Αλλά δεν άντεξες μανούλα μου…

Η ευτυχία η δικιά μου και η δικιά σου που θα γυρίζαμε επιτέλους στο μέρος μας δεν άντεξε για πολύ…
Σε έχασα σε 6 ημέρες…

Ήθελες φαίνεται να φύγεις στο δικό σου νησί… Στο δικό σου σπίτι…

Ο πόνος, η λύπη, η στεναχώρια μεγάλη…

Η απουσία σου μεγαλύτερη…

Μου λείπεις… Μου λείπεις πολύ…

Θέλω τόσα να σου πω και δεν μπορώ…

Ελπίζω τουλάχιστον να είσαι καλά…

Σ’αγαπάω…

Σ’αγαπάω πολύ…

Η κόρη σου

Υ.Σ (1).                                     Μανούλα έφυγες νωρίς

και έκανες να κλαίμε,

αυτούς που σε αγαπήσαμε

και ένα γιατί να λέμε.

Από κοντά μας έφυγες,

να ζήσεις μακριά μας,

μα τώρα ζεις μια άλλη ζωή

μέσα στα όνειρα μας.

Μα όσο μακριά κι αν έφυγες

θα ζεις πάντα κοντά μας,

στις αναμνήσεις του μυαλού

και μέσα στη καρδιά μας.

Πάντα θα σε θυμόμαστε

και θα σε αγαπάμε

και όλα αυτά που ζήσαμε,

μες στη καρδιά μας θα ’ναι.

Βαθιά μέσα στις σκέψεις μας

θα είσαι χαραγμένη,

για μας που σ’αγαπήσαμε

θα ζεις ευτυχισμένη.

Υ.Σ (2). Ευχαριστώ όλους όσους ήταν δίπλα μου σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της ζωής μου…
Ευχαριστώ εσένα που για άλλη μια φορά δεν φοβήθηκα να λυγίσω γράφοντας αυτό το κείμενο.

Υ.Σ (3). Μην ξεχνάτε να λέτε "Σ’Αγαπάω" στους ανθρώπους που είναι πραγματικά δίπλα σας..

Μην ξεχνάτε να λέτε "Σ’Αγαπάω" στον άνθρωπο που σας έφερε στη ζωή…

Να το λέτε όμως μέσα από τη ψυχή σας.. Και να το εννοείτε..
Και όχι απλά επειδή πρέπει και επειδή θέλουνε να το ακούσουνε…

Υ.Σ (4). © Κική Χαρινού

Αχ αυτή η ηρεμία σου...!!

Καλησπέρα σας...

Να 'μαι λοιπόν Αθήνα για τις επόμενες 15 μέρες περίπου!! Για διακοπές & για να λύσω οριστικά ένα μικρό θεματάκι που έχω...

Τι έκανα σήμερα;

Μίλησα μετά από καιρό στο τηλέφωνο με την αγαπημένη μου Κικίτσα -πάλι γελούσε ακατάπαυστα η μικρή μου- ακολούθως ύπνος & νωρίς το βράδυ κανονίζω να βγω.

Με ποιον ή με ποια??

Για την Ιφιγένεια πήγαινα στο Γιώργο κατέληξα...

Αυτό το παιδί όσα χρόνια και αν το ξέρω ένα πράγμα μου έχει κάνει εντύπωση, η ηρεμία του.
Πραγματικά το λατρεύω αυτό!!
Λες και έχει ένα ραβδάκι και ηρεμεί τη ψυχή μου & μού δίνει τη δύναμη για να πάω παρακάτω...

Πέρασα πολύ όμορφα μαζί του & κυρίως χαλάρωσα μετά από μια σχετικά δύσκολη μέρα -χάρηκα και με αυτά που έμαθα- & του εύχομαι να γίνει καλύτερος άνθρωπος...

Ώρα τώρα για να πάω στην αγκαλιά του μορφέα...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Να έχεις καλά κρυμμένη τούτη την ηρεμία & να μου τη μεταφέρεις συχνά πυκνά, το έχω ανάγκη...

υγ.2. Καλώς ήρθες στον κόσμο των σκέψεων μου Γιώργο...

Λυπήσου εσένα που έχασες εμένα...

Καλησπέρα σας...

Το έλαβα, μ' έκανε ν'ανατριχιάσω & το μοιράζομαι μαζί σας...

έχασα...

κρατήθηκες τόσες μέρες...
προσπάθησες...
αλλά έχασες...
μου έστειλες μήνυμα...
χάρηκες που έστειλες...
έτσι μου είπες...
δεν χρειαζόταν,το κατάλαβα...
ευχαριστώ...


γιατί κάθε φορά που κάποιος σε πληγώνει θυμάται το υποκοριστικό του ονόματος σου;
γιατί ξαφνικά γίνεσαι το Δεσποινάκι,Μαράκι,Ιφιγενειάκι...δεν με έχεις πει ποτέ έτσι...
γιατί το έκανες τώρα;
είμαι σίγουρη οτί δεν περίμενες να με ενοχλήσει...
και δεν ξέρω αν όντως έπρεπε...
αλλά ξέρεις πότε εγώ θα σε έλεγα με υποκοριστικό;
όταν θα σε λυπόμουν...

με λυπάσαι;
μην το κάνεις...
και μόνο στην σκέψη ταραχτηκα!!
και ίσως συνήλθα...

μην λυπάσαι εμένα που στεναχωριέμαι για σένα...
λυπήσου εσένα που έχασες εμένα...
ειλικρινά στο λέω...
δεν χρειάζεται να με λυπάσαι...
γιατί εγώ κάποια στιγμή θα σε ξεπεράσω...
εσύ πόσο σίγουρος είσαι ότι θα σου ξαναφερθούν τόσο ειλικρινά;

[ για το © Ιφιγένεια Δ. ]

Σημείωση: Πάντα το επόμενο βήμα πονάει περισσότερο από το προηγούμενο & καλό είναι να εκτιμάς αυτόν/αυτή που έχεις κοντά σου ΟΤΑΝ ΤΟΝ/ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ & ΟΧΙ όταν τη ΧΑΝΕΙΣ...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. "Η ομορφιά της ψυχής είναι καλύτερη..." έρχεται προσεχώς...

υγ.2. Ποιος είναι ο τρόπος για να κάνεις μια νέα αρχή??

Είσαι το Alter Ego μου...

Καλησπέρα σας...

Πριν μερικές μέρες αποφάσισα, ως γνωστόν, να γράψω αναρτήσεις για όλους εκείνους που έχω γύρω μου και για μένα είναι σημαντικοί -άντρες & γυναίκες- προς αποφυγήν παρεξηγήσεων το τονίζω αυτό.

Μετά λοιπόν την Κικίτσα σειρά παίρνει εκείνος, που όσο περνάει ο καιρός πιστεύω όλο και περισσότερο, πως είναι το πραγματικό Alter Ego μου, τον Πανάγο.

Κάπου μέσα στο 2008 έμαθε ο ένας την ύπαρξη του άλλου λόγω της κοινής μας παρουσίας σε συγκεκριμένο διαδικτυακό "χώρο". Η γνωριμία μας στην αρχή περιελάμβανε μια μόνιμη κόντρα -ισχυρογνώμονες και οι 2 γαρ- η οποία όμως με τον καιρό εξελίχθηκε σε μια πολύ ξεχωριστή φιλία.

Ποτέ δεν πίστευα πως θα βρω κάποιον που θα σκέφτεται ότι και εγώ, θα λέει αυτά που θέλω να πω & θα συμπληρώνει σωστά τη σκέψη μου...

Το κατάφερες όμως εσύ...

Έπειτα, θυμάμαι πως έναν ολόκληρο χειμώνα μιλούσαμε στο κινητό ατελείωτες ώρες για τα πάντα, κυριολεκτικά όμως τα πάντα. Έχουμε διαφωνήσει άπειρες φορές αλλά πάντα τα "βρίσκαμε" και ίσως είμαι ο μοναδικός που κατάφερα μέσα σε τρεις ώρες να σε τσατίσω και μετά να σε ηρεμήσω με μόνο σκοπό να "κλείσω" μια μεγάλη πληγή στη ψυχή σου...

Εσύ άλλωστε το είπες αυτό...

Επιπλέον, είμαι η αιτία που γνώρισες & εκτίμησες την Κικίτσα, το Μήτσο, το Στέλιο, την Ιφιγένεια και ξέρω πραγματικά πως κάποιοι απ' αυτούς έχουν μια ξεχωριστή θέση στην εκτίμηση σου...

Από μένα έμαθες τι σημαίνει "εκτίμηση" και γιατί για μένα είναι ιερή αυτή η λέξη, μακάρι να 'ξερες πόσο χάρηκα, όταν κατάλαβα πως αποτελεί πλέον κομμάτι της ψυχής σου.

Καθώς ετοιμάζομαι να γράψω τον επίλογο θέλω να σου αποκαλύψω το πιο μεγάλο μου παράπονο... ξέρεις ποιο είναι νομίζω... που δεν έχεις έρθει ακόμα Αθήνα & όταν ανέβηκα εγώ 2 φορές δεν ήταν γραφτό να συναντηθούμε...

Κλείνοντας, θέλω να ξέρεις πως πάντα χαίρομαι διπλά με τις επιτυχίες σου & στεναχωριέμαι διπλά με τις λύπες σου...

για μένα είσαι ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχής μου, είσαι ο μαύρος άγγελος της ζωής μου, είσαι αυτός που μπορώ να μιλήσω 5 λεπτά & να εκτονωθώ, αυτός που δε φοβάμαι να φανώ αδύναμος μπροστά του, είσαι αυτός που με κάνει πιο σκληρό στις αντιδράσεις...

Μας αφιερώνω την παρακάτω φωτογραφία που νομίζω σου αρέσει...

" Να είσαι πάντα εκεί μέσα στη ζωή μου...τα φώτα της ν'ανάβεις & ας μη τη ζεις μαζί μου "

"Αν κοιτάξεις πιο βαθιά μου μοιάζουμε θα δεις...Μοιάζουμε, πόσο μοιάζουμε "

" Έχω έναν φίλο που μαζί καλοπερνάμε τη μία παίζουμε, την άλλη τραγουδάμε Και δεν υπάρχει πουθενά πάνω στη γη τέτοια φιλία δεν την γράφουνε ούτε στα βιβλία "

" Θα είμαστε εμείς οι δυο - φίλοι για πάντα θα είσαι ο δικός μου φίλος, για πάντα στις δύσκολες στιγμές μας στο γέλιο, στα πάντα Φίλοι για μια ζωή "

Να χαμογελάς πάντα και να είσαι αισιόδοξος γιατί η ζωή είναι όλη δική σου...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Πάντα να θυμάσαι πως η εκτίμηση αξίζει περισσότερo από την αγάπη...

υγ.2. Η επόμενη ανάρτηση μπορεί και να προκαλέσει έκπληξη...

υγ.3. Πριν μιλήσεις ξέρω τι έχεις... ξέρω τι σημαίνει κάθε σου λέξη... ξέρω αυτά που φοβάσαι να μάθουν οι εχθροί σου...

υγ.4. Στη χρωστούσα εδώ και καιρό και το ξέρεις...

Μια σ'έχω & πάντα θέλω να σε προσέχω

Καλησπέρα σας...

Εδώ και καιρό σκέφτομαι να γράψω αναρτήσεις για όλους εκείνους που για μένα είναι τόσο ξεχωριστοί αλλά όλο κάτι γίνεται και το αναβάλλω...

Να λοιπόν που ήρθε η στιγμή να ξεκινήσω μ' ένα άτομο, που η γνωριμία μας ήταν ανατρεπτική αλλά εξελίχθηκε σε μια δυνατή & ιδιαίτερη φιλία,γεμάτη βαθιά εκτίμηση & ξεχωριστή χημεία.

Αναφέρομαι στην αγαπημένη μου Κικίτσα, ένα δυναμικό άτομο γεμάτο τσαμπουκά αλλά έχοντας κάνει και πολλά λάθη στη ζωή του που το γνώρισα από κοντά για πρώτη φορά τέλη ιούνη 2009.

Αρχικά, μιλούσαμε καιρό μέσω messenger και είχε καλλιεργηθεί μια αμοιβαία συμπάθεια και σιγά σιγά "χτιζόταν" μια φιλία που κανείς από τους 2 μας δεν περίμενε να φτάσει στο σημείο της απόλυτης αγάπης & εκτίμησης που είναι σήμερα.

Έπειτα, δε μπορώ να ξεχάσω με τίποτε την πρώτη ατάκα της για μένα "τι είναι αυτό το φρούτο" ακούγοντας με να της αφιερώνω ένα τραγούδι πριν πολύ καιρό. Τελικά όσο περνούσε ο καιρός αυτό το "φρούτο" το αγάπησε γιατί μπήκε στην καρδιά & στην ψυχή της & γιατί της φέρθηκε καθαρά ακόμα και σκληρά πολλές φορές με μόνο γνώμονα την εξέλιξη της.

Επιπλέον, για να επανέλθω στις διακοπές της το 2009 περάσαμε τόσο "ζεστά" και όμορφα με στιγμές γεμάτες γέλιο, ξενύχτια, ποτά πάνω απ'όλα όμως βαθιά εκτίμηση και αγάπη για το "είναι" των 2 μας.

Ακόμα θυμάμαι την έκπληξη κάποιων ατόμων γύρω μας για την ιδιαίτερη χημεία που δημιουργούνταν μεταξύ μας, βλέπε Στέλιο & Ιωάννα, όσο και τα κολακευτικά σχόλια που εξέφραζα σε φίλους μου για το άτομο της.

Ο καιρός πέρναγε και το "δέσιμο" μας γινόταν όλο και πιο δυνατό μέχρι να ολοκληρωθεί κατ' εμέ το περασμένο χειμώνα με τις ατελείωτες συζητήσεις επί πολλών θεμάτων. Δε θα ξεχάσω την ατάκα που έχει ειπωθεί για την Κικίτσα, "Θηλυκός Βαγγέλης" λόγω του χιούμορ της και του πρόστυχου μυαλού της, αλλά και της τρομερής συννενόησης που έχω μαζί της με τα μάτια σε θέματα που οι λέξεις είναι δύσκολες να περιγράψουν συναισθήματα και σκέψεις.

Έτσι όλοι όσοι ήταν δίπλα μου τη συμπάθησαν, μιας και ξέρουν πως όταν πω κάτι για ένα άτομο δύσκολα πέφτω έξω.

Εκεί που όλα πήγαιναν καλά για την αγαπημένη μου Κικίτσα, η μοίρα απόφασισε να την ταλαιπωρήσει και τελικά να τη "δοκιμάσει" πριν αρκετό καιρό.

Όταν μου γνωστοποιήθηκε το συμβάν σοκαρίστηκα!! Προσπάθησα να της δείξω πως είμαι δίπλα της με όποιον τρόπο μπορώ και θέλω να χαμογελάει, δύσκολο εκείνη την περίοδο, αλλά το κατάφερνα με διάφορους τρόπους.

Τελικά η παραμονή της στο Ηράκλειο κράτησε 4 μήνες με τη σκέψη μου να είναι εκεί κολλημένη κάθε μέρα μη μπορώντας όμως να κάνω και όλα όσα ήθελα.
Σε αυτούς τους 4 μήνες έχω να θυμάμαι τις εκπλήξεις που της έκανα κ τρόμαζε βλέποντας με ξαφνικά μπροστά της, τη συγκατάθεση μου σε προτάσεις εξόδου μαζί με φίλους μου για να ξεφεύγει από τη ρουτίνα, το γέλιο της όταν την άκουγα "πεσμένη", μα πιο πολύ την έκφραση της στη διπλή έκπληξη που έκανα μαζί με το Στέλιο και το Μήτσο.

Δυστυχώς όμως η μεγάλη της επιθυμία για επιστροφή στη Ρόδο μαζί το πιο πλατύ της χαμόγελο για την εξέλιξη της περιπέτειας που βίωνε δε κράτησε πολύ, μόλις μια βδομάδα...
Ήταν το απόγευμα εκείνο στα μέσα περίπου του Αυγούστου που μόλις άνοιξα το sms από εκείνη σοκαρίστηκα και δεν ήθελα να πιστέψω αυτό που διάβαζα.

Παρ'όλα αυτά η σκέψη μου αμέσως πήγε σ'εκείνη και στο πως θ'αντιδρούσε από την απώλεια ενός τόσο αγαπημένου της προσώπου και κυρίως τι μπορούσα να κάνω για ν' αποβάλλω την ένταση που είχε μέσα της..

Εκείνες τις στιγμές θα 'θελα όσο τίποτε άλλο να είμαι εκεί δίπλα της, απλά να με κοιτάει και να παίρνει δύναμη και κουράγιο, τόσο το είχε ανάγκη, μιας και μισεί όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να φαίνεται αδύναμη στους άλλους μπροστά, μιας & αυτό το αφήνει μόνο για ένα πολύ μικρό & στενό κύκλο ανθρώπων.

Έφτασε το βράδυ εκείνης της μέρας και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουγα ένα τόσο αγαπημένο μου πλάσμα να κλαίει με λυγμούς και εγώ να μη ξέρω πως ν'αντιδράσω, το μόνο που μπόρεσα να της πω ήταν "κλάψε για να ξεσπάσεις" κυλώντας και το δικό μου δάκρυ παράλληλα.

Οι μέρες πέρασαν, ξέσπασε και της έκανε πολύ καλό και τώρα μέρα με την ημέρα γίνεται καλύτερη και δέχεται αγάπη απ' όλους όσους είναι γύρω της.

Κλείνοντας, θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως έχω ανατριχιάσει ολόκληρος ιδιαίτερα με τις παραπάνω εικόνες και να προσθέσω πως για μένα η Κικίτσα είναι εκείνη που πάντα θ'αναφέρω ως μια μεγάλη αδυναμία και πάντα θα μπορώ να είμαι εκεί γύρω της και να γιατρεύω όποια πληγή έχει στη ψυχή και στην καρδιά της.

Σ'ευχαριστώ που είσαι φίλη μου
Σ'ευχαριστώ που μου άνοιξες την "πόρτα" της καρδιάς σου
Σ'ευχαριστώ για όλα όσα έχουμε ζήσει
Σ'ευχαριστώ για τις στιγμές που θα έρθουν...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Δυο σώματα, αλλά μια καρδιά & ένα μυαλό ... εμείς οι δυο...

υγ.2. Οι αναρτήσεις για τους ανθρώπους γύρω μου πρόκειται να εναλλάσονται μεταξύ των 2 φύλων.

υγ.3. Πάντα μπορώ να ξέρω τι έχεις κι ας μη μου το λες...γιατί πολύ απλά σε νιώθω...

υγ.4.
Σε κάθε σου βήμα είμαι εκεί
Κάθε σου λέξη τη λέμε μαζί
Είμαι στην καρδιά σου
ακόμα και τώρα που είμαι μακριά σου...

Εσύ ανήκεις πλέον στις αναμνήσεις...

Καλησπέρα σας...

Tούτη η ανάρτηση αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς τελικά γράφεται...

Καιρό είχα να περάσω τόσο ζεστά παρέα με δυο εξαίρετους ανθρώπους -την Ελευθερία & το Στέλιο- πηγαίνοντας να δούμε ένα έργο στον κινηματογράφο. Το έργο εξαιρετικό, η παρέα μοναδική αλλά κάτι μου χάλασε την αύρα της βραδιάς.

Τι ήταν αυτό το κάτι;

Η αναφορά σ' ένα όνομα, που για μένα ακόμα σημαίνει πολλά, που δεν ήταν σήμερα μαζί μας, που είναι η αιτία της γνωριμίας δυο ανθρώπων, που για εκείνη ένιωσα τόσα πολλά...

Η αντίδραση μου στο άκουσμα του ήταν νευρική σαν να ήθελα να διώξω τη σκέψη μου από εκείνη, σα να μην με νοιάζει για το τι κάνει τώρα πια...

Πόσο μεγάλο ψέμα;

Μια ψευδαίσθηση του εαυτού μου πως έκλεισε η πληγή, πως είμαστε πια φίλοι -κι ας μη λέμε ούτε γεια- πως την ξεπέρασα, πως μπορώ να προχωρήσω...

Αλήθεια μπορώ;
Θέλω αλλά μπορώ;

Πόσο εύκολα ξεπερνάς κάποιο άτομο που έχει ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής & της καρδιάς σου;

Δε ξέρω γιατί αλλά πληθαίνουν οι φωνές γύρω μου για εκείνη, για το τι κάνει, πως νιώθει, τι σκέφτεται για μένα, πως μιλάει για μένα...

Μέσα μου επικρατεί μια σύγχυση, θέλω να στείλω ένα μήνυμα αλλά δε ξέρω αν πρέπει, θέλω να τη δω έστω για 5 λεπτά αλλά μπορεί να νιώσω χειρότερα, θέλω ένα φιλί της αλλά δε πρόκειται να το νιώσω ποτέ ξανά...

Τι να κάνω δε ξέρω..

Όλοι μου λένε προχώρα αλλά είναι πιο δύσκολο απ' όσο φαντάζεσαι -κοντεύουν κιόλας 2 μήνες από εκείνο το βράδυ που ένιωσα να ξεριζώνεται τόσο βίαια ένα μέρος της καρδιάς μου-

Εκείνη τι κάνει;

Προχωράει και ψάχνει για κάποιον που μπορεί να την κάνει να νιώσει περισσότερα από μένα, ήσυχη με τη συνείδησή της, μήπως και εγώ να προχωρήσω;

Υπάρχει κάποια κοπέλα εκεί έξω που μπορεί να είναι το alter ego μου??

Σίγουρα ναι...

Ο χρόνος θα τη φέρει στη ζωή μου την κατάλληλη στιγμή...

Κλείνοντας, εύχομαι στην επόμενη γωνία να βρω εκείνο το άτομο που μπορεί να με κάνει να χαμογελάω και να γίνομαι καλύτερος...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Δε ξέρω αν εσύ διαβάσεις ποτέ τούτη την ανάρτηση να ξέρεις όμως πως το ένιωσα τόσο έντονα ειδικά σήμερα μιας και είσαι ο κρίκος μιας αλυσίδας που έσπασε πια...

υγ.2. Πιστεύω πως το κατάλληλο τραγούδι για τούτη την ανάρτηση είναι το "Εσύ" του Μιχάλη Χατζηγιάννη...

Τίτλος: Εσύ

Μουσική: Χατζηγιάννης Μιχάλης
Στίχοι: Γερμανού Ναταλία
Πρώτη εκτέλεση: Χατζηγιάννης Μιχάλης

Νύχτα σκιά, μια μαχαιριά που με ξυπνά

Αυτό τ’ αντίο στην ψυχή βάζει φωτιά

Έτσι απλά εγώ είμαι πια στο πουθενά

Κι εσύ είσαι γράμμα με δυο λόγια τυπικά

Εσύ, που ήσουν ήλιος να κοιτάζω

Εσύ, κι ένα κορμί για να ταιριάζω

Εσύ, που ήσουν αστέρι αναμμένο

Εσύ, τώρα σβήνεις και πεθαίνω

Δίχως μιλιά, η νύχτα αυτή με προσπερνά

Χάνω τον κόσμο και ο χρόνος σταματά

Μα είναι αργά, εγώ μιλώ στη μοναξιά

Κι εσύ περνάς στο παρελθόν οριστικά

Ορίστε και το Link: Εσύ - Μιχάλης Χατζηγιάννης

Καλή Ακρόαση!!

υγ.3.Το παρελθόν οδηγεί στο παρόν και το παρόν φτιάχνει το μέλλον!!

υγ.4. Η μοναξιά σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αρκεί να θες πραγματικά να γίνεις...

Το απαγορευμένο είναι και παράνομο;

Καλησπέρα σας...

Πόσες φορές θέλετε ν' αγγίξετε κάτι που είναι απαγορευμένο;

Πόσες φορές θέλετε να ρισκάρετε τα πάντα για να νιώσετε κάτι απαγορευμένο;

Με τις παραπάνω ερωτήσεις πιστεύω πως έδωσα την κατάλληλη "πάσα" για το παρακάτω κείμενο που συντάχθηκε από την αγαπημένη μου φίλη Κική και θέλει να το μοιραστεί μαζί σας...

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Ίσως, σε μερικούς από εσάς να μην σας αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη φράση (παράνομο το απαγορευμένο) και θα ήταν καλύτερο το ‘‘ Λατρεμένο... Το απαγορευμένο’’ αλλά στους παθόντες του απαγορευμένου πιστεύω ότι ταιριάζει απόλυτα.

Παράνομο... Το απαγορευμένο λοιπόν...

Ας ξεκινήσουμε πρώτα με τη δεύτερη λέξη...

Απαγορευμένο μπορεί να θεωρηθεί κάτι το οποίο δεν είναι σωστό να το κάνεις, και δεν πρέπει να το κάνεις.

Αλλά για αυτό το σκοπό όμως πολλοί είναι αυτοί που μόνο και μόνο επειδή είναι απαγορευμένο θα το κάνουνε.

Ίσως για να δείξουνε την μαγκιά τους και για να υπερηφανεύονται στους γύρω τους ότι ‘‘Ναι το έκανα, ναι τα κατάφερα. Ενώ εσύ όχι...’’.

Ίσως για να ξεφύγουνε λιγάκι από την καθημερινότητα τους, που τόσο τους βαραίνει και θέλουν αλλάξουν παραστάσεις κάνοντας κάτι το διαφορετικό, κάτι το ασυνήθιστο, κάτι το απαγορευμένο...

Μέχρι τώρα όμως μιλούσα γενικά. Ας μιλήσω και ειδικά και ας πιάσω το θέμα της απαγορευμένης σχέσης...

Έχεις μια σχέση σταθερή και όλα πάνε καλά...

Γιατί θες να την χαλάσεις;;

Γιατί θες να την φθείρεις;;

Καλά δεν είσαι εκεί που είσαι;;

Τι ζητάς από το απαγορευμένο;;

Γιατί θες να το κάνεις;;

Μόνο και μόνο για να λες ότι το έκανα;;

Λάθος...

Σκέψου τις συνέπειες...

Σκέψου πως θα νιώσεις μετά από αυτό ή έστω και αν δεν νιώσεις εσύ τίποτα γιατί πολύ απλά είσαι αναίσθητος, σκέψου πως θα νιώσει το αντίθετο φύλλο.

Σκέψου πως θα νιώσει η σχέση σου αν το μάθει.

Τι συναισθήματα θα δημιουργήσεις στον παθόντα;;

Το άλλο άτομο δεν φταίει πουθενά στο να στεναχωριέται και να ελπίζει άδικα. Ξεκαθάρισε από την αρχή τη θέση σου, τι θέλεις και τι ζητάς γιατί αν δεν το κάνεις το μόνο σίγουρο σε όλη την ιστορία είναι ότι θα προκαλέσεις πόνο και οργή.

Μην πληγώνεις τους γύρω σου επειδή απλά εσύ είπες να δείξεις πόσο μάγκας είσαι-εντός ή εκτός εισαγωγικών...

Θυμήσου αυτό που έλεγε η γιαγιά σου...
‘‘Στους δύο... Τρίτος δεν χωρεί’’.
Ο τρίτος περισσεύει...
Σαν τρίτος εισήλθε παράνομα μέσα στη σχέση και σαν τρίτος θα αποχωρήσει....

Είναι παράνομο... Το απαγορευμένο...

Μπορείς όμως να το αλλάξεις...

Κάνε το παράνομο, νόμιμο... Και το απαγορευμένο, επιτρεπόμενο...

Στο χέρι σου είναι...!

Κική Χαρινού

Ηράκλειο Κρήτης

Σάββατο 31/07/2010

Υ.Σ Αφιερωμένο σε μια αδελφική φίλη που ξέρω πως αισθάνεται και ξέρει και εκείνη πως αισθάνομαι εγώ... Το μόνο που σου λέω είναι ...
‘‘ Ότι κάνεις, κάνω... και ότι σου κάνουν, μου κάνουν...
Οπότε... Υπομονή και όλα θα φτιάξουν ’’.

Ο πόνος ως συνοδεία της χαράς...

Καλησπέρα σας...

Το παρακάτω κείμενο συντάχθηκε από την αγαπημένη μου φίλη Κική και μου ζήτησε να το μοιραστεί μαζί σας...

Σας το παραθέτω...

Όλα πάνε ρολόι, όλα πάνε καλά… όπως εσύ τα θέλεις...
Και ναι!
Είσαι τόσο χαρούμενος...
Έχεις αυτό που πάντα ήθελες…
Αυτό που πάντα αναζητούσες…
Το θεωρείς απίστευτο, αλλά ναι…
Είναι αλήθεια!!

Ο έρωτας σου χτύπησε την πόρτα και εννοείται ότι σου αρέσει…

Περνάς τόσο ωραία και εύχεσαι αυτό το παραμύθι να μην τελειώσει ποτέ! Εύχεσαι να μην σε ξυπνήσει κανένας από το όνειρο στο οποίο ζεις! Εύχεσαι να μην στο χαλάσει κανένας... Και γιατί να στο χαλάσει άλλωστε; Έχει κάποιο σκοπό; Ποιος δεν θέλει να βλέπει τη χαρά στα μάτια του άλλου; Ποιος θέλει να βλέπει τον συνάνθρωπο του θλιμμένο και με δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια;

Και ξαφνικά... Ξυπνάς…

Όλα γίνονται ένα ναυάγιο… Όλα χάνονται… Όλα είναι μαύρα…
Το μυαλό δουλεύει…

Σκέφτεται πολλά, ενώ η καρδιά αρχίζει σιγά σιγά και γίνεται κομμάτια… Αναζητείς μία εξήγηση...

Τι έφταιξε; Τι πήγε στραβά; Γιατί; Για ποιο λόγο; Γιατί τώρα; Γιατί τώρα που πήγαιναν όλα καλά;
Και όμως…

Όπως η φύση συνοδεύεται από το οξυγόνο, όπως η νύχτα συνοδεύεται από την ημέρα.. Έτσι…
Και ο πόνος συνοδεύεται από τη χαρά…

Το μόνο που έχεις για παρηγοριά είναι ένα ποτό, ένα τσιγάρο και μερικές όμορφες στιγμές να θυμάσαι… Η’ όσες πρόλαβες τέλος πάντων να ζήσεις. Αναπολείς το παρελθόν και το γέλιο χάνεται…
Τα δάκρυα κυλάνε από τα θλιμμένα πλέον μάτια και το μόνο που ψιθυρίζεις είναι ένα πελώριο γιατί…

Εύχεσαι να μην είχες δώσει τόσα. Εύχεσαι να ήσουνα πιο σκληρός αλλά αυτός είσαι. Έχεις ψυχή, έχεις καρδιά, έχεις συναίσθημα και πάνω από όλα είσαι άνθρωπος.
Θυμάσαι μια κουβέντα που σου είχε πει κάποτε, κάποιος...

Ότι οι συνήθειες δύσκολα κόβονται.
Και αυτό ήταν μία συνήθεια…
Σκέφτεσαι μια λύση...
Τι θα κάνω τώρα; Είχα συνηθίσει… Πώς θα τα καταφέρω;;

Ξύπνα όμως…

Ήταν και αυτό ένα όνειρο που τελείωσε…
Πας στο επόμενο και χαίρεσαι τις στιγμές...
Δεν σκέφτεσαι το παρελθόν, παρά μόνο το παρόν σου…
Ήταν μια εμπειρία και το μόνο που κάνεις είναι να ευχαριστείς γιατί την έζησες. Το γέλιο ξαναμπαίνει στη ζωή σου και η χαρά ξαναγυρίζει στα θλιμμένα μάτια σου.

Αξίζεις πολύ περισσότερα και για αυτό προχωράς παρακάτω και δεν μένεις ποτέ πίσω...
Και να είσαι σίγουρος...
Πως κάπου, σε κάποιο σημείο του πλανήτη είναι κρυμμένο το άλλο σου μισό…
Κάποια στιγμή θα γίνει δικό σου, και το μισό θα γίνει ένα...
Θα γίνετε ένα…

Μην απογοητεύεσαι και να θυμάσαι αυτό που έλεγαν οι παλιοί …
‘‘ Κάθε εμπόδιο… Σε καλό…’’ , γιατί μπορεί ο πόνος να είναι η συνοδεία της χαράς αλλά μπορεί και η χαρά να γίνει η συνοδεία του πόνου.

Κική Χαρινού

Ηράκλειο Κρήτης

Τετάρτη 28/07/2010

Υ.Σ Ευχαριστώ μία ψυχή που κάποτε μου είχε πει να γράφω αυτά που αισθάνομαι γιατί ίσως αισθανθώ καλύτερα… Με παρότρυνε να το κάνω, και το έκανα. Είχε δίκιο. Ένιωσα καλύτερα, και αυτό που έχω να πω και βάζω τελεία είναι… ‘‘Ευχαριστώ για την εμπειρία’’.