Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Η Θάλασσα σε ηρεμεί...

Καλησπέρα σας...

Η 4η μέρα περιελάμβανε θάλασσα & μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μ'ένα πρόσωπο που είχα να δω καιρό οφείλω να ομολογήσω...

Είναι πολύ ωραίο να έρχονται οι άλλοι με το αυτοκίνητο και να πηγαίνεις όπου θέλεις χωρίς να καταλάβεις τι εστί ταλαιπωρία!!

Από το μετρό κοντά βρεθήκαμε με λίγο κυκλική πορεία στο Παλαιό Φάληρο και δη στην Μαρίνα...

Πραγματικά το βράδυ έχει υπέροχη θέα!!

Να επισημάνω ακόμα πως η Πέμπτη ήταν μια από τις πιο δύσκολες μέρες της ζωής μου αλλά πήγαν ΟΛΑ ΚΑΛΑ !!

Πρώτη φορά ένιωσα ΤΟΣΟ άγχος στη ζωή μου -138 χτύποι καρδιάς- δε ξέρω αν σας λέει κάτι...

Ώρα για ξεκούραση & χαλάρωση & ηρεμία , επιβάλλεται νομίζω...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Πρώτο βήμα στέφθηκε με σχεδόν απόλυτη επιτυχία!! Πάμε στο δεύτερο τώρα...

υγ.2. Ζητείται Θετική Ενέργεια μέρος ΙΙ

υγ.3.

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears that we can't deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they're bad
Tell them it's me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad



ανεβαίνουμε!!


υγ.4. Υπάρχει κάτι καλύτερο στη επόμενη γωνία, πρόσεξε μην το περάσεις & δε το δεις...


Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Καφές & Βόλτα εδώ τριγύρω...

Καλησπέρα σας...

Φτάσαμε και στην 3η μέρα παραμονής στην αγαπημένη μου Αθήνα, όπου σήμερα είχαμε έξοδο με 2 διαφορετικά άτομα στην ίδια όμως περιοχή -μη φύγω μακριά & δε ξέρω να γυρίσω- τύφλα να έχει το Μετρό δηλαδή, τ'οποίο & αγαπάμε γιατί είναι συνεπέστατο!!

Ξεκινήσαμε νωρίς το μεσημέρι με την Ιφιγένεια [ναι επιτέλους την είδα] & ακολούθησε αργά το βράδυ ο αγαπημένος μου φίλος Χρήστος -εκεί έριξα τρελό γέλιο- δεν υπάρχουν όλα όσα άκουσα!!

Γενικά "εισέπραξα" μεγάλες δόσεις ηρεμίας και αυτό μου έκανε πολύ καλό μιας και η μέρα που ξημερώνει είναι ιδιαίτερη για μένα...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Θέλω τη Θετική σας Ενέργεια...

υγ.2. "Η ομορφιά της ψυχής είναι καλύτερη..." έρχεται προσεχώς...και ειδικά για σένα...

υγ.3.

I'm here without you baby
But you're still on my lonely mind
I think about you baby
And I dream about you all the time


αφιερωμένο...

υγ.4. Κάθε αρνητική σκέψη σε οδηγεί στο να σκέφτεσαι πιο αισιόδοξα πράγματα για τη ζωή & για τους γύρω σου...

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

" Salt " για σήμερα...

Καλησπέρα σας...

Μέρα 2η στην Αθήνα και σήμερα το πρόγραμμα περιελάμβανε ένα κακό -άφησα το κινητό μου για επισκευή & είμαι με δεμένα χέρια- & ένα καλό, πήγα κινηματογράφο!!

Πήρα τον ξάδερφο & πεταχτήκαμε μέχρι τη Νέα Σμύρνη -πολύ μακριά τι να σου πω- και είδαμε την ταινία της Angelina Jolie με τίτλο "Salt".

Οφείλω να ομολογήσω πως μου άρεσε και σας προτείνω να τη δείτε...

Αυτή η εναλλαγή ξανθού και μελαχροινού ήταν λίγο σοκαριστική αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως καστανή είναι καλύτερη!!

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Χαίρομαι όταν βλέπω νέους αναγνώστες ν'αφήνουν το σχόλιο τους!!

υγ.2.

Θα θυμάμαι με τον ήλιο το πρωί
πως ήσουν κάποτε για μένα της μέρας το φως
θα θυμάμαι με τον ήχο της βροχής
πως όταν έφυγες μια μέρα  έκλαψε ο ουρανός


αφιερωμένο... 

υγ.3. Πρωταγωνιστούν: Angelina Jolie, Liev Schreiber, Chiwetel Ejiofor, Andre Braugher
Σκηνοθεσία: Phillip Noyce
Σενάριο: Kurt Wimmer και Brian Helgeland
Βασισμένο σε μια ιστορία του: Kurt Wimmer
Παραγωγοί: Lorenzo di Bonaventura, Sunil Perkash

Υπόθεση:

Όταν προετοιμαζόταν να δουλέψει για τη CIA, η Εβελιν Σολτ (Τζολί) έδωσε όρκο καθήκοντος, τιμής και πίστης στην πατρίδα.
Οταν ένας Ρώσος που έχει αυτομολήσει στην Αμερική θα την κατηγορήσει ως Ρωσίδα κατάσκοπο, θα κληθεί ν’ αποδείξει την πίστη της σ’ αυτές τις αξίες.
Η Σολτ, γνωρίζοντας ότι θα γίνει στόχος καταδίωξης, θα χρησιμοποιήσει τις ικανότητες και την πείρα της σα μυστική πράκτορας για να διαφύγει τον κίνδυνο, να προστατεύσει τον άντρα της και να παραμείνει ένα βήμα πιο μπροστά από τους συναδέλφους της στη CIA. 

[ Η Αντζελίνα Τζολί, η αποκαλούμενη "θεά των ταινιών δράσης" πρωταγωνιστεί στην ταινία της Columbia Pictures, «Salt», ένα σύγχρονο θρίλερ κατασκοπείας.]

υγ.4. Εξαιρετική Μουσική  σε πολλά σημεία στο έργο...!!

υγ.5. Πρώτη φορά πήγα κινηματογράφο και ήμασταν ΜΟΝΟ 4 άτομα!! Ιδιωτική προβολή κυριολεκτικά!!

υγ.6. Και δεν ήταν μεταμεσονύχτια η προβολή βρε παιδιά!!

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Αχ αυτή η ηρεμία σου...!!

Καλησπέρα σας...

Να 'μαι λοιπόν Αθήνα για τις επόμενες 15 μέρες περίπου!! Για διακοπές & για να λύσω οριστικά ένα μικρό θεματάκι που έχω...

Τι έκανα σήμερα;

Μίλησα μετά από καιρό στο τηλέφωνο με την αγαπημένη μου Κικίτσα -πάλι γελούσε ακατάπαυστα η μικρή μου- ακολούθως ύπνος & νωρίς το βράδυ κανονίζω να βγω.

Με ποιον ή με ποια??

Για την Ιφιγένεια πήγαινα στο Γιώργο κατέληξα...

Αυτό το παιδί όσα χρόνια και αν το ξέρω ένα πράγμα μου έχει κάνει εντύπωση, η ηρεμία του.
Πραγματικά το λατρεύω αυτό!!
Λες και έχει ένα ραβδάκι και ηρεμεί τη ψυχή μου & μού δίνει τη δύναμη για να πάω παρακάτω...

Πέρασα πολύ όμορφα μαζί του & κυρίως χαλάρωσα μετά από μια σχετικά δύσκολη μέρα -χάρηκα και με αυτά που έμαθα- & του εύχομαι να γίνει καλύτερος άνθρωπος...

Ώρα τώρα για να πάω στην αγκαλιά του μορφέα...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Να έχεις καλά κρυμμένη τούτη την ηρεμία & να μου τη μεταφέρεις συχνά πυκνά, το έχω ανάγκη...

υγ.2. Καλώς ήρθες στον κόσμο των σκέψεων μου Γιώργο...

Λυπήσου εσένα που έχασες εμένα...

Καλησπέρα σας...

Το έλαβα, μ' έκανε ν'ανατριχιάσω & το μοιράζομαι μαζί σας...

έχασα...

κρατήθηκες τόσες μέρες...
προσπάθησες...
αλλά έχασες...
μου έστειλες μήνυμα...
χάρηκες που έστειλες...
έτσι μου είπες...
δεν χρειαζόταν,το κατάλαβα...
ευχαριστώ...


γιατί κάθε φορά που κάποιος σε πληγώνει θυμάται το υποκοριστικό του ονόματος σου;
γιατί ξαφνικά γίνεσαι το Δεσποινάκι,Μαράκι,Ιφιγενειάκι...δεν με έχεις πει ποτέ έτσι...
γιατί το έκανες τώρα;
είμαι σίγουρη οτί δεν περίμενες να με ενοχλήσει...
και δεν ξέρω αν όντως έπρεπε...
αλλά ξέρεις πότε εγώ θα σε έλεγα με υποκοριστικό;
όταν θα σε λυπόμουν...

με λυπάσαι;
μην το κάνεις...
και μόνο στην σκέψη ταραχτηκα!!
και ίσως συνήλθα...

μην λυπάσαι εμένα που στεναχωριέμαι για σένα...
λυπήσου εσένα που έχασες εμένα...
ειλικρινά στο λέω...
δεν χρειάζεται να με λυπάσαι...
γιατί εγώ κάποια στιγμή θα σε ξεπεράσω...
εσύ πόσο σίγουρος είσαι ότι θα σου ξαναφερθούν τόσο ειλικρινά;

[ για το © Ιφιγένεια Δ. ]

Σημείωση: Πάντα το επόμενο βήμα πονάει περισσότερο από το προηγούμενο & καλό είναι να εκτιμάς αυτόν/αυτή που έχεις κοντά σου ΟΤΑΝ ΤΟΝ/ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ & ΟΧΙ όταν τη ΧΑΝΕΙΣ...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. "Η ομορφιά της ψυχής είναι καλύτερη..." έρχεται προσεχώς...

υγ.2. Ποιος είναι ο τρόπος για να κάνεις μια νέα αρχή??

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Είσαι το Alter Ego μου...


Καλησπέρα σας...

Πριν μερικές μέρες αποφάσισα, ως γνωστόν, να γράψω αναρτήσεις για όλους εκείνους που έχω γύρω μου και για μένα είναι σημαντικοί -άντρες & γυναίκες- προς αποφυγήν παρεξηγήσεων το τονίζω αυτό.

Μετά λοιπόν την Κικίτσα σειρά παίρνει εκείνος, που όσο περνάει ο καιρός πιστεύω όλο και περισσότερο, πως είναι το πραγματικό Alter Ego μου, τον Πανάγο.

Κάπου μέσα στο 2008 έμαθε ο ένας την ύπαρξη του άλλου λόγω της κοινής μας παρουσίας σε συγκεκριμένο διαδικτυακό "χώρο". Η γνωριμία μας στην αρχή περιελάμβανε μια μόνιμη κόντρα -ισχυρογνώμονες και οι 2 γαρ- η οποία όμως με τον καιρό εξελίχθηκε σε μια πολύ ξεχωριστή φιλία.

Ποτέ δεν πίστευα πως θα βρω κάποιον που θα σκέφτεται ότι και εγώ, θα λέει αυτά που θέλω να πω & θα συμπληρώνει σωστά τη σκέψη μου...

Το κατάφερες όμως εσύ...

Έπειτα, θυμάμαι πως έναν ολόκληρο χειμώνα μιλούσαμε στο κινητό ατελείωτες ώρες για τα πάντα, κυριολεκτικά όμως τα πάντα. Έχουμε διαφωνήσει άπειρες φορές αλλά πάντα τα "βρίσκαμε" και ίσως είμαι ο μοναδικός που κατάφερα μέσα σε τρεις ώρες να σε τσατίσω και μετά να σε ηρεμήσω με μόνο σκοπό να "κλείσω" μια μεγάλη πληγή στη ψυχή σου...

Εσύ άλλωστε το είπες αυτό...

Επιπλέον, είμαι η αιτία που γνώρισες & εκτίμησες την Κικίτσα, το Μήτσο, το Στέλιο, την Ιφιγένεια και ξέρω πραγματικά πως κάποιοι απ' αυτούς έχουν μια ξεχωριστή θέση στην εκτίμηση σου...

Από μένα έμαθες τι σημαίνει "εκτίμηση" και γιατί για μένα είναι ιερή αυτή η λέξη, μακάρι να 'ξερες πόσο χάρηκα, όταν κατάλαβα πως αποτελεί πλέον κομμάτι της ψυχής σου.

Καθώς ετοιμάζομαι να γράψω τον επίλογο θέλω να σου αποκαλύψω το πιο μεγάλο μου παράπονο... ξέρεις ποιο είναι νομίζω... που δεν έχεις έρθει ακόμα Αθήνα & όταν ανέβηκα εγώ 2 φορές δεν ήταν γραφτό να συναντηθούμε...

Κλείνοντας, θέλω να ξέρεις πως πάντα χαίρομαι διπλά με τις επιτυχίες σου & στεναχωριέμαι διπλά με τις λύπες σου...

για μένα είσαι ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχής μου, είσαι ο μαύρος άγγελος της ζωής μου, είσαι αυτός που μπορώ να μιλήσω 5 λεπτά & να εκτονωθώ, αυτός που δε φοβάμαι να φανώ αδύναμος μπροστά του, είσαι αυτός που με κάνει πιο σκληρό στις αντιδράσεις...

Μας αφιερώνω την παρακάτω φωτογραφία που νομίζω σου αρέσει...

" Να είσαι πάντα εκεί μέσα στη ζωή μου...τα φώτα της ν'ανάβεις & ας μη τη ζεις μαζί μου "

"Αν κοιτάξεις πιο βαθιά μου μοιάζουμε θα δεις...Μοιάζουμε, πόσο μοιάζουμε "

" Έχω έναν φίλο που μαζί καλοπερνάμε τη μία παίζουμε, την άλλη τραγουδάμε Και δεν υπάρχει πουθενά πάνω στη γη τέτοια φιλία δεν την γράφουνε ούτε στα βιβλία "

" Θα είμαστε εμείς οι δυο - φίλοι για πάντα θα είσαι ο δικός μου φίλος, για πάντα στις δύσκολες στιγμές μας στο γέλιο, στα πάντα Φίλοι για μια ζωή "

Να χαμογελάς πάντα και να είσαι αισιόδοξος γιατί η ζωή είναι όλη δική σου...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Πάντα να θυμάσαι πως η εκτίμηση αξίζει περισσότερo από την αγάπη...

υγ.2. Η επόμενη ανάρτηση μπορεί και να προκαλέσει έκπληξη...

υγ.3. Πριν μιλήσεις ξέρω τι έχεις... ξέρω τι σημαίνει κάθε σου λέξη... ξέρω αυτά που φοβάσαι να μάθουν οι εχθροί σου...

υγ.4. Στη χρωστούσα εδώ και καιρό και το ξέρεις...

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Kαι ναι έκανα διακοπές!!

Καλησπέρα σας...

Έστω και στα τέλη Αυγούστου έκανα 10 μέρες περίπου διακοπές χαλαρώνοντας & "αδειάζοντας" το μυαλό μου απ' όλους & απ' όλα...

Ξεκίνησα από τα Χανιά & έφτασα μέχρι τις Σέρρες, ακολουθώντας κατά την επιστροφή μου το αντίστροφο δρομολόγιο με ενδιάμεση στάση & παραμονή για λίγες ώρες στην αγαπημένη μου συμπρωτεύουσα!!

Έτσι λοιπόν, Παρασκευή (27/08) βράδυ μπήκα στο πλοίο για να πάω στη πρώτη στάση του ταξιδιού μου, την Αθήνα όπου αφίχθη Σάββατο πρωί και παρέμεινα για περίπου 24 ώρες. Κυριακή χαράματα –γιατί για μένα 7 το πρωί είναι χαράματα- πήρα το τρένο για να φτάσω, με καθυστέρηση στον τελικό προορισμό μου, τις Σέρρες λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι. Εκεί παρέμεινα μέχρι την Τρίτη το μεσημέρι και μπορώ να πω με σιγουριά πως πέρασα πολύ όμορφα –λόγω της συνάντησης με τους παλιούς συμμαθητές γαρ- και αναρωτιέμαι ακόμα και τώρα πως πέρασαν 10 χρόνια!! Ακολούθως το πρόγραμμα περιελάμβανε παραμονή στη Θεσσαλονίκη (για περίπου 1 μέρα) μέχρι την εκ νέου άφιξη μου στην πρωτεύουσα, Τετάρτη αργά το βράδυ!!

Οι ώρες κυλούσαν τόσο ευχάριστα που δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασαν οι μέρες & έπρεπε να επιστρέψω πίσω..
Ακόμα και στο τέλος ενός αρκετά βαρετού καλοκαιριού μου έμεινε μια θετική ¨γεύση" δίνοντας μου αρκετές δυνάμεις για το χειμώνα που έρχεται...

Κλείνοντας, να σας αναφέρω πως σε άλλη ανάρτηση θα γράψω για την συνάντηση παλαιών συμμαθητών & τις υπέροχες στιγμές που πέρασα...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Είναι διαφορετικό να έρχεσαι σε μια πόλη μόνο για διακοπές και αλλιώς να μένεις στην ίδια πόλη χειμώνα-καλοκαίρι...

υγ.2. Πάντα η παρέα μπορεί να σε κάνει να περάσει ακόμα πιο όμορφα σε όποιο μέρος και να είσαι!!

υγ.3. Καλό φθινόπωρο να γράψω?? Με αισιοδοξία πάνω απ' όλα μιας και τα υπόλοιπα έρχονται!!

υγ.4. Η Ελλάδα έχει τόσες ομορφιές που ούτε και οι ίδιοι τις ξέρουμε...

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Oι κρίκοι της προσωπικής μου αλυσίδας...



Καλησπέρα σας...

Ο τίτλος είναι προμήνυμα μιας σειράς αναρτήσεων για εκείνους τους ανθρώπους που αποτελούν την αλύσιδα της αμοιβαίας αγάπης & εκτίμησης μου...

Εκείνους τους ανθρώπους που μ' έχουν στηρίξει σε δύσκολες στιγμές...
Εκείνους τους ανθρώπους που στη ζωή μου είναι σημαντικοί...

Λεπτομέρειες προσεχώς...

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Μια σ'έχω & πάντα θέλω να σε προσέχω

Καλησπέρα σας...

Εδώ και καιρό σκέφτομαι να γράψω αναρτήσεις για όλους εκείνους που για μένα είναι τόσο ξεχωριστοί αλλά όλο κάτι γίνεται και το αναβάλλω...

Να λοιπόν που ήρθε η στιγμή να ξεκινήσω μ' ένα άτομο, που η γνωριμία μας ήταν ανατρεπτική αλλά εξελίχθηκε σε μια δυνατή & ιδιαίτερη φιλία,γεμάτη βαθιά εκτίμηση & ξεχωριστή χημεία.

Αναφέρομαι στην αγαπημένη μου Κικίτσα, ένα δυναμικό άτομο γεμάτο τσαμπουκά αλλά έχοντας κάνει και πολλά λάθη στη ζωή του που το γνώρισα από κοντά για πρώτη φορά τέλη ιούνη 2009.

Αρχικά, μιλούσαμε καιρό μέσω messenger και είχε καλλιεργηθεί μια αμοιβαία συμπάθεια και σιγά σιγά "χτιζόταν" μια φιλία που κανείς από τους 2 μας δεν περίμενε να φτάσει στο σημείο της απόλυτης αγάπης & εκτίμησης που είναι σήμερα.

Έπειτα, δε μπορώ να ξεχάσω με τίποτε την πρώτη ατάκα της για μένα "τι είναι αυτό το φρούτο" ακούγοντας με να της αφιερώνω ένα τραγούδι πριν πολύ καιρό. Τελικά όσο περνούσε ο καιρός αυτό το "φρούτο" το αγάπησε γιατί μπήκε στην καρδιά & στην ψυχή της & γιατί της φέρθηκε καθαρά ακόμα και σκληρά
πολλές φορές με μόνο γνώμονα την εξέλιξη της.

Επιπλέον, για να επανέλθω στις διακοπές της το 2009 περάσαμε τόσο "ζεστά" και όμορφα με στιγμές γεμάτες γέλιο, ξενύχτια, ποτά πάνω απ'όλα όμως βαθιά εκτίμηση και αγάπη για το "είναι" των 2 μας.

Ακόμα θυμάμαι την έκπληξη κάποιων ατόμων γύρω μας για την ιδιαίτερη χημεία που δημιουργούνταν μεταξύ μας, βλέπε Στέλιο & Ιωάννα, όσο και τα κολακευτικά σχόλια που εξέφραζα σε φίλους μου για το άτομο της.

Ο καιρός πέρναγε και το "δέσιμο" μας γινόταν όλο και πιο δυνατό μέχρι να ολοκληρωθεί κατ' εμέ το περασμένο χειμώνα με τις ατελείωτες συζητήσεις επί πολλών θεμάτων. Δε θα ξεχάσω την ατάκα που έχει ειπωθεί για την Κικίτσα, "Θηλυκός Βαγγέλης" λόγω του χιούμορ της και του πρόστυχου μυαλού της, αλλά και της τρομερής συννενόησης που έχω μαζί της με τα μάτια σε θέματα που οι λέξεις είναι δύσκολες να περιγράψουν συναισθήματα και σκέψεις.

Έτσι όλοι όσοι ήταν δίπλα μου τη συμπάθησαν, μιας και ξέρουν πως όταν πω κάτι για ένα άτομο δύσκολα πέφτω έξω.

Εκεί που όλα πήγαιναν καλά για την αγαπημένη μου Κικίτσα, η μοίρα απόφασισε να την ταλαιπωρήσει και τελικά να τη "δοκιμάσει" πριν αρκετό καιρό.

Όταν μου γνωστοποιήθηκε το συμβάν σοκαρίστηκα!! Προσπάθησα να της δείξω πως είμαι δίπλα της με όποιον τρόπο μπορώ και θέλω να χαμογελάει, δύσκολο εκείνη την περίοδο, αλλά το κατάφερνα με διάφορους τρόπους.

Τελικά η παραμονή της στο Ηράκλειο κράτησε 4 μήνες με τη σκέψη μου να είναι εκεί κολλημένη κάθε μέρα μη μπορώντας όμως να κάνω και όλα όσα ήθελα.
Σε αυτούς τους 4 μήνες έχω να θυμάμαι τις εκπλήξεις που της έκανα κ τρόμαζε βλέποντας με ξαφνικά μπροστά της, τη συγκατάθεση μου σε προτάσεις εξόδου μαζί με φίλους μου για να ξεφεύγει από τη ρουτίνα, το γέλιο της όταν την άκουγα "πεσμένη", μα πιο πολύ την έκφραση της στη διπλή έκπληξη που έκανα μαζί με το Στέλιο και το Μήτσο.

Δυστυχώς όμως η μεγάλη της επιθυμία για επιστροφή στη Ρόδο μαζί το πιο πλατύ της χαμόγελο για την εξέλιξη της περιπέτειας που βίωνε δε κράτησε πολύ, μόλις μια βδομάδα...
Ήταν το απόγευμα εκείνο στα μέσα περίπου του Αυγούστου που μόλις άνοιξα το sms από εκείνη σοκαρίστηκα και δεν ήθελα να πιστέψω αυτό που διάβαζα.

Παρ'όλα αυτά η σκέψη μου αμέσως πήγε σ'εκείνη και στο πως θ'αντιδρούσε από την απώλεια ενός τόσο αγαπημένου της προσώπου και κυρίως τι μπορούσα να κάνω για ν' αποβάλλω την ένταση που είχε μέσα της..

Εκείνες τις στιγμές θα 'θελα όσο τίποτε άλλο να είμαι εκεί δίπλα της, απλά να με κοιτάει και να παίρνει δύναμη και κουράγιο, τόσο το είχε ανάγκη, μιας και μισεί όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να φαίνεται αδύναμη στους άλλους μπροστά, μιας & αυτό το αφήνει μόνο για ένα πολύ μικρό & στενό κύκλο ανθρώπων.

Έφτασε το βράδυ εκείνης της μέρας και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουγα ένα τόσο αγαπημένο μου πλάσμα να κλαίει με λυγμούς και εγώ να μη ξέρω πως ν'αντιδράσω, το μόνο που μπόρεσα να της πω ήταν "κλάψε για να ξεσπάσεις" κυλώντας και το δικό μου δάκρυ παράλληλα.

Οι μέρες πέρασαν, ξέσπασε και της έκανε πολύ καλό και τώρα μέρα με την ημέρα γίνεται καλύτερη και δέχεται αγάπη απ' όλους όσους είναι γύρω της.

Κλείνοντας, θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως έχω ανατριχιάσει ολόκληρος ιδιαίτερα με τις παραπάνω εικόνες και να προσθέσω πως για μένα η Κικίτσα είναι εκείνη που πάντα θ'αναφέρω ως μια μεγάλη αδυναμία και πάντα θα μπορώ να είμαι εκεί γύρω της και να γιατρεύω όποια πληγή έχει στη ψυχή και στην καρδιά της.

Σ'ευχαριστώ που είσαι φίλη μου
Σ'ευχαριστώ που μου άνοιξες την "πόρτα" της καρδιάς σου
Σ'ευχαριστώ για όλα όσα έχουμε ζήσει
Σ'ευχαριστώ για τις στιγμές που θα έρθουν...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Δυο σώματα, αλλά μια καρδιά & ένα μυαλό ... εμείς οι δυο...

υγ.2. Οι αναρτήσεις για τους ανθρώπους γύρω μου πρόκειται να εναλλάσονται μεταξύ των 2 φύλων.

υγ.3. Πάντα μπορώ να ξέρω τι έχεις κι ας μη μου το λες...γιατί πολύ απλά σε νιώθω...

υγ.4.
Σε κάθε σου βήμα είμαι εκεί
Κάθε σου λέξη τη λέμε μαζί
Είμαι στην καρδιά σου
ακόμα και τώρα που είμαι μακριά σου...

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Εσύ ανήκεις πλέον στις αναμνήσεις...

Καλησπέρα σας...

Tούτη η ανάρτηση αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς τελικά γράφεται...

Καιρό είχα να περάσω τόσο ζεστά παρέα με δυο εξαίρετους ανθρώπους -την Ελευθερία & το Στέλιο- πηγαίνοντας να δούμε ένα έργο στον κινηματογράφο. Το έργο εξαιρετικό, η παρέα μοναδική αλλά κάτι μου χάλασε την αύρα της βραδιάς.

Τι ήταν αυτό το κάτι;

Η αναφορά σ' ένα όνομα, που για μένα ακόμα σημαίνει πολλά, που δεν ήταν σήμερα μαζί μας, που είναι η αιτία της γνωριμίας δυο ανθρώπων, που για εκείνη ένιωσα τόσα πολλά...

Η αντίδραση μου στο άκουσμα του ήταν νευρική σαν να ήθελα να διώξω τη σκέψη μου από εκείνη, σα να μην με νοιάζει για το τι κάνει τώρα πια...

Πόσο μεγάλο ψέμα;

Μια ψευδαίσθηση του εαυτού μου πως έκλεισε η πληγή, πως είμαστε πια φίλοι -κι ας μη λέμε ούτε γεια- πως την ξεπέρασα, πως μπορώ να προχωρήσω...

Αλήθεια μπορώ;
Θέλω αλλά μπορώ;

Πόσο εύκολα ξεπερνάς κάποιο άτομο που έχει ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής & της καρδιάς σου;

Δε ξέρω γιατί αλλά πληθαίνουν οι φωνές γύρω μου για εκείνη, για το τι κάνει, πως νιώθει, τι σκέφτεται για μένα, πως μιλάει για μένα...

Μέσα μου επικρατεί μια σύγχυση, θέλω να στείλω ένα μήνυμα αλλά δε ξέρω αν πρέπει, θέλω να τη δω έστω για 5 λεπτά αλλά μπορεί να νιώσω χειρότερα, θέλω ένα φιλί της αλλά δε πρόκειται να το νιώσω ποτέ ξανά...

Τι να κάνω δε ξέρω..

Όλοι μου λένε προχώρα αλλά είναι πιο δύσκολο απ' όσο φαντάζεσαι -κοντεύουν κιόλας 2 μήνες από εκείνο το βράδυ που ένιωσα να ξεριζώνεται τόσο βίαια ένα μέρος της καρδιάς μου-

Εκείνη τι κάνει;

Προχωράει και ψάχνει για κάποιον που μπορεί να την κάνει να νιώσει περισσότερα από μένα, ήσυχη με τη συνείδησή της, μήπως και εγώ να προχωρήσω;

Υπάρχει κάποια κοπέλα εκεί έξω που μπορεί να είναι το alter ego μου??

Σίγουρα ναι...

Ο χρόνος θα τη φέρει στη ζωή μου την κατάλληλη στιγμή...

Κλείνοντας, εύχομαι στην επόμενη γωνία να βρω εκείνο το άτομο που μπορεί να με κάνει να χαμογελάω και να γίνομαι καλύτερος...

Σας χαιρετώ προσωρινά...

υγ. Δε ξέρω αν εσύ διαβάσεις ποτέ τούτη την ανάρτηση να ξέρεις όμως πως το ένιωσα τόσο έντονα ειδικά σήμερα μιας και είσαι ο κρίκος μιας αλυσίδας που έσπασε πια...

υγ.2. Πιστεύω πως το κατάλληλο τραγούδι για τούτη την ανάρτηση είναι το "Εσύ" του Μιχάλη Χατζηγιάννη...

Τίτλος: Εσύ

Μουσική: Χατζηγιάννης Μιχάλης
Στίχοι: Γερμανού Ναταλία
Πρώτη εκτέλεση: Χατζηγιάννης Μιχάλης

Νύχτα σκιά, μια μαχαιριά που με ξυπνά
Αυτό τ’ αντίο στην ψυχή βάζει φωτιά
Έτσι απλά εγώ είμαι πια στο πουθενά
Κι εσύ είσαι γράμμα με δυο λόγια τυπικά
Εσύ, που ήσουν ήλιος να κοιτάζω
Εσύ, κι ένα κορμί για να ταιριάζω
Εσύ, που ήσουν αστέρι αναμμένο
Εσύ, τώρα σβήνεις και πεθαίνω
Δίχως μιλιά, η νύχτα αυτή με προσπερνά
Χάνω τον κόσμο και ο χρόνος σταματά
Μα είναι αργά, εγώ μιλώ στη μοναξιά
Κι εσύ περνάς στο παρελθόν οριστικά

Ορίστε και το Link: Εσύ - Μιχάλης Χατζηγιάννης

Καλή Ακρόαση!!

υγ.3.Το παρελθόν οδηγεί στο παρόν και το παρόν φτιάχνει το μέλλον!!

υγ.4. Η μοναξιά σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αρκεί να θες πραγματικά να γίνεις...